Αιώνιος έφηβος

Κάτσε κι άκου,θα σου πούμε μια ιστορία
ξεσηκώνουμε από μέσα μας ότι πιο πηγαίο
δεν είναι παραμύθι,μην τη ψάχνεις σε βιβλία
για έναν άντρα θα σου πούμε ασυμβίβαστο κι ωραίο
Αιώνιος έφηβος και καψούρης με την τρέλα
η ζωή του ένα ταξίδι,μια βαλίτσα και φευγιό
άκουσε την ιστορία,πιο κοντά στο ηχείο έλα
ένας λεβέντης που για μας θα είναι πάντα εδώ
Ένα γλέντι η ζωή του και μια ζεμπεκιά καλή
πρωταγωνιστής σε όλα,έκλεβε πάντα την παράσταση
εχθρός με τη μοναξιά και την ήσυχη ζωή
χαβαλές και πειράγματα σε μόνιμη κατάσταση.
Περίεργο δεν είναι? Νιώθουμε ότι μας μιλάει
`` μη σας δω να κλαψουρίζετε μαλακισμένα``
κάπου εκεί είναι στη γωνιά,με την πάρτη μας γελάει
για να δω ρε μάγκες,τι θα γράψετε για μένα...
Φουσκωμένος και γεμάτος από εμπειρίες
τράβαγε το άλλο φύλο ήταν τόσο ερωτεύσιμος
μα όσες κι αν έζησε μεγάλες ιστορίες
μια γυναίκα μόνο αγάπησε,σε αυτήν ήταν στρατεύσιμος.
Πατέρας και μητέρα,απ`την αρχή εκεί
να στηρίζει την κουκλίτσα του που τόσο αγαπούσε
μόνο από έναν άνθρωπο δεχόταν κριτική
απ`την κόρη του που τόσο λάτρευε και συζητούσε.

Με τα λάθη του δε λέω,τα στραβά του και τα πάθη
ποιος εξάλλου είναι τέλειος σε τούτη τη ζωή?
πάντως αν υπάρχει κάτι που αυτός το είχε μάθει
ήταν να τα παραδέχεται και να προχωρεί
Είχε τρόπο μαγικό να μαγνητίζει τους ανθρώπους
να τους κάνει όλους να νιώθουνε ξανά παιδιά
όταν μπούχτιζε την έκανε για άλλους τόπους
όπως τώρα που μας κάνει χαβαλέ από ψηλά
Όσοι τον ξέρουν,ξέρουν ακριβώς για τι μιλάμε
ξέρουν λίγο και την τρέλα που κουβαλούσε
ξέρουν πως θα γούσταρε για πάρτη του να τραγουδάμε
πως θα τσαντιζόταν αν κάποιο δάκρυ κυλούσε
Γι αυτό,κάποιες λέξεις όπως θλίψη και αντίο
δεν ταιριάζουν σε σένα,δεν τις γούσταρες ποτέ
η αγάπη ολονών μας σε ζεσταίνει απ`το κρύο
και για σένα όταν μιλάμε δεν φτάνουν δυο κουπλέ
Ξέρουμε ότι μας ακούς και σ`αρέσει το κομμάτι
είναι ένα δώρο από μας να σου κάνει συντροφιά
είμαστε σίγουροι,θα`θελες κι εσύ να πεις κάτι
σε ακούμε λοιπόν,είμαστε ολάκεροι αυτιά...

Είχα δεν είχα,σας τράβηξα ξανά την προσοχή
ήμουν πάντα και θα`μαι μόνιμα ένα παιδί
βγήκα έξω εγώ να παίξω κι όταν γυρίσω
να`στε σίγουροι...θα σας γαμήσω... ( 2 )

6-12-2008

Oι περισσότεροι από μας το περιμέναμε
κι έχει στοιχειώσει μέσα μας εκείνη η νύχτα του χαμού
κι όσοι μέχρι τότε κάναν πως δεν ξέρανε
σίγουρα συνέβαλαν στο πόρισμα του εξοστρακισμού
Τη συνέχεια λοιπόν τη ξέρεις,την έζησες
δεν το περίμενες από μια νεολαία που κοιμάται
όλα αυτά που τόσα χρόνια μας τα στέρησες
γίνανε σημαία μιας εξέγερσης,για να μην ξεχνάτε
Θα μου πεις τι άλλαξε από τότε,τι καταφέραμε
ποιος ξέχασε το βράδυ εκείνο,ποιος πονάει ακόμα?
το φόβο μες στα μάτια σου εμείς τον φέραμε
να θυμάσαι όσο γλεντάς ότι κάποιοι είναι στο χώμα
Κι αν το περιστατικό το βάφτισες μεμονωμένο
κι αν την υπόληψή σου έτρεξες για να τη σώσεις
έχω επίγνωση που ζω,ξέρω τι να περιμένω
την οργή που ξεχειλίζει δεν μπορείς να τη σκοτώσεις
Μη μιλάς σε μένα για θωράκιση δημοκρατίας
μη μου παίρνεις και το ύφος του θλιμμένου
στα παράθυρα της έγκυρης δημοσιογραφίας
εκεί θα σε καρφώσει το σπαθί του εξεγερμένου
Για το παλικάρι γράφω απόψε και για όσους έπεσαν
στ`όνομα του δημοκρατικού εκφοβισμού
κι αν νομίζεις ότι όλα τέλειωσαν και πέρασαν
ο Δεκέμβρης ήταν μόνο μια σταγόνα του θυμού.

Γι αυτούς που φάγανε,γι αυτούς που δολοφόνησαν
η γι αυτούς που δεν άντεξαν στο τέλος κι αυτοκτόνησαν
για εκείνους που φυλάκισες,εμείς δεν τους ξεχνάμε
γι αυτούς εμείς θα αντέχουμε,γι αυτούς θα πολεμάμε

Σίγουρα ήταν υγιές που η νεολαία ξεσηκώθηκε
καλό είναι που και που να αντιδράς μωρή κουφάλα?
όλος ο πολιτισμός σας στις φλόγες παραδόθηκε
τέρμα οι εξαιρέσεις,θα σας πάρει όλους η μπάλα
Να μιλήσουμε για φόβο? να μιλήσουμε για βία?
η για πλιάτσικα,το σπάσιμο βιτρίνων και ληστείες?
Βγάλε πρώτα τι χρωστάμε όλοι μας στην εφορία
τα οικόπεδα,τα σκάνδαλα και τις αυθαιρεσίες
Φέρε πίσω τη ζωή μας,τον χαμένο μας ιδρώτα
κι όσους σκότωσες μεμονωμένα,ξέρω δεν μετράει
κι από εκείνο τον πεζόδρομο αν περάσεις μία βόλτα
είναι τα μάτια ενός λεβέντη που με πόνο σε κοιτάει
Κατά τα άλλα τα κατάφερες και πάλι μια χαρά
πότισες με λίγο φόβο τους φιλήσυχους πολίτες
κι όταν οι κατάσταση ξέφυγε για τα καλά
τους είχες πείσει να στραφούν ενάντια σε δέκα αλήτες
Όσο σκέφτομαι,πως 1 βδομάδα ανησύχησες
φαντάζομαι πως θα`ναι την επόμενη φορά
κι αν εκείνο τον χειμώνα τουλάχιστον φοβήθηκες
υπεύθυνη γι αυτό είναι η γενιά μας που αντιδρά
Οι υπηρέτες του συστήματος έχουν σκοπό απώτερο
εκπαιδεύονται να ρίχνουνε τις σφαίρες τους παντού
οι ματιά μας και οι στίχοι μας σκοτώνουν περισσότερο
δεν φεύγει από μέσα μας η νύχτα του χαμού
Για το παλικάρι γράφω απόψε και για όσους έπεσαν
στο όνομα του δημοκρατικού εκφοβισμού
κι αν νομίζεις ότι όλα τέλειωσαν και πέρασαν
ο Δεκέμβρης ήταν μόνο μια σταγόνα του θυμού.

Καλή αντάμωση ( δεν θέλω να ξεχνιέσαι )

Μας βρήκε το ξημέρωμα αδερφέ παρέα
άντε στην υγειά μας να φύγει η τελευταία γουλιά
το ταξίδι τελειώνει και εμείς νιώθουμε ωραία
που στην εκδοχή μας κράτησες συντροφιά
Συνέχισε αδερφέ και θα τα ξαναπούμε
φύλαξε καλά το αγαπημένο σου κομμάτι
στης ψυχής την άβυσσο θα μας βρεις και θα σε βρούμε
να χαθούμε στης ζωής την αυταπάτη.
Μέχρι τότε έχε το νου σου και κράτα γερά
μη θαμπώνεσαι απ`το ψέμα,μη γελιέσαι
καλή αντάμωση και κράτα το κεφάλι ψηλά
κοίτα γύρω σου,δεν θέλω να ξεχνιέσαι...

Θέλω μόνο μια στιγμή

Ήθελα λίγο να σε φτάσω μα δεν μ`άφησες ποτέ σου
βλέπεις ήταν ψεύτικα τα δικά μου φτερά
εσύ με αυτά γεννήθηκες και τις πληγές σου
μπόρεσες να κλείσεις και να φύγεις μακρυά
Μακάρι να μπορούσα να προσέξω
εκείνη τη στιγμή που με κοιτούσες
λυπάμαι τόσο που δεν μπόρεσα να αντέξω
να βρω τη δύναμη να δώσω ότι ζητούσες
Μακάρι να`χες μπει μες στο μυαλό μου
έστω για λίγο να`βλεπες τι πολεμάω
απ`όλους πιο πολύ μισώ τον εαυτό μου
που πάω ανάποδα κι αντίστροφα μετράω
Ξέρω εσύ πως είχες όλη τη διάθεση
να αφουγκραστείς τα αμέτρητα παράξενα μου
είμαι πια σίγουρος και δεν ζητάω άφεση
με όλα τα λάθη θα πνιγώ και τα στραβά μου.
Μακάρι να`μουν λίγο πιο κανονικός
να`μου αβέβαιος για τον προορισμό μου
να`μουν λιγότερο ψυχρός και γραφικός
να φταίγαν οι άλλοι κι όχι πάντα το μυαλό μου
Να`μουν στον κόσμο σου και όχι στο δικό μου
η σε ένα μέρος που είναι πάντα οι περισσότεροι
έστω για λίγο να κοιτούσα το καλό μου
να μη γελούσες μόνο εσύ αλλά αμφότεροι.
Ήθελα να`ξερα πως το`χεις καταφέρει
κι η μοναξιά δεν ζυγώνει στην αυλή σου
μόνο σε μένα βρήκε ότι τη συμφέρει
δεν φταίω εγώ αυτή με στήνει απέναντι σου.

Θέλω μόνο μια στιγμή
μια στιγμή ζητάω μόνο μια δικιά σου ματιά
πες μου αν είναι δύσκολο για σένα
να την κρατήσω μέσα μου για να`χω κάτι από σένα
Θέλω να με πας ξανά εκεί
θα σε αφήσω να πετάξεις όσο θες πιο ψηλά
που έφευγες τόσο μακρυά από μένα
πάρτο κλειδί και ξεκλειδώσου από μένα.


Μακάρι να`χα αντοχή να βγω στο φως
λίγο να στέγνωναν τα δυο υγρά μου μάτια
μακάρι να`μουνα κοινωνικά αρεστός
και να`χαν έξοδο στο τζάμι της βροχής τα μονοπάτια
Μακάρι να`φταιγες εσύ που δεν μπορώ
να βρω τον τρόπο να σε κάνω να με νιώσεις
ήθελα να`μουνα στη θέση σου εγώ
που από τις τύψεις σου μπόρεσες να γλυτώσεις
Ειλικρινά θα`θελα να`μουν σαν εσένα
που έχεις το σθένος και μπορείς κι αποφασίζεις
μακάρι να μην γνώριζες ποτέ σου εμένα
συγγνώμη που δεν συμμετέχω σε ότι ελπίζεις
Να`χα τη δύναμη για να υλοποιήσω
ένα παράδεισο που είδες στο όνειρο σου
αν θα μπορούσα ότι μισούσες να μισήσω
πρώτος θα δάγκωνα το μήλο το δικό σου
Αν είχε τέλος η απέραντη ερημιά μου
ίσως να έβλεπα ότι δεν είμαι μόνος
ίσως να έβλεπα μια θέση στην καρδιά μου
που δεν κατάφερε να αγγίξει αυτός ο πόνος
Μα έλα που νιώθω πάντα μέσα μου να βρέχει
έλα που πέφτει στο ποτήρι μου το δάκρυ
έλα που μόνο η μοναξιά μου με προσέχει
κι όλο γελάει που δεν βρίσκω εγώ την άκρη
Αν εξαιρέσεις μια μεγάλη διαφορά
δεν βλέπω απόσταση απ`τον κόσμο το δικό σου
εγώ το τέλος μου το πήρα αγκαλιά
εσένα ντύσαν με ζωή το θάνατό σου...

*Στο ρεφραίν συμμετέχει με τη φωνή της η Νάσια Μίχα.

Φράξια

Κάνε πιο πέρα,ήρθε η ώρα της μειοψηφίας
που αντιστέκεται στις βρώμικες πτυχές της ιστορίας
ήρθε η ώρα να τα ακούσεις απ`την άλλη τη μεριά
τώρα έχουμε όπλο την οργή μας και σπάμε τα δεσμά
Εδώ σε μια γωνιά της πόλης κάποιοι φτιάξανε αντάρτικο
αντιστέκονται στο ψέμα και στο άδικο
δεν ξέρω αν το`μαθες,ενωθήκαμε με τους Granada
έχουμε στόχο να ακουστεί η φωνή μας σ`όλη την Ελλάδα.
Είμαστε αυτοί που κόψαν τα σχοινιά από την κρεμάλα
στο`πα και στο 6/12 θα σας πάρει όλους η μπάλα!
κι αφού μας μάθατε το φόβο και τη βία
βάλτε στον κώλο σας τα νομισματικά ταμεία
Δεν περιμέναμε ποτέ να μας βρείτε εσείς τη λύση
το νευρικό μας σύστημα αυτό έχει πάθει κρίση
κάνουμε Φράξια κι απέχουμε από τα σχέδια σας
υψώνουμε γροθιά και γαμάμε τη γενιά σας!

Κάνουμε Φράξια!
κι ελπίζουμε σε μια άλλη κοινωνία
Φράξια!
χωρίς υποκρισία κι αδικία
Φράξια!
αποχή από πολιτικές γραμμές
σχεδιάζουμε επιθέσεις και υψώνουμε γροθιές (2)

Ήρθαν ευγενικά και χτυπήσανε την πόρτα σου
μπήκαν μέσα και σου κλέψαν τον ιδρώτα σου
κι όταν τα φάγανε ξανάρθανε πιο ύπουλα
κι εσύ ξανάδωσες όσα είχαν μείνει ψύχουλα
Και τώρα στο βωμό του να σωθεί η χώρα ο κόπος σου πεθαίνει
ρε μαλάκα! Ακόμα ο εχθρός σου είναι οι ξένοι?
όταν τόσα χρόνια τη ζωή σου είχανε χεσμένη
εσύ δικαιολογούσες ότι άδικο και να συμβαίνει
Κι αν δεν την έσκιαζε τη χώρα σου φοβέρα καμιά
δεν πάει μπροστά,είναι τα μάτια σου θολά και στραβά
κι από τη σκοτεινή γωνιά της πόλης κάποιοι αντιστέκονται
τα πρόβατα γίνανε λύκοι κι έρχονται!
Οπλισμένοι με ματιές που βγάζουν φλόγες 2 μικρόφωνα κρατάμε
αυτή είναι η πατρίδα μας και ότι αγαπάμε
Κάνουμε Φράξια λοιπόν κι άδειασέ μας τη γωνιά
κάτσε και σάπισε τώρα στη λερωμένη σου φωλιά
εμείς διαλέξαμε να απέχουμε από τον κυκεώνα
εκμετάλλευσης ψυχών και μίζερου χειμώνα
Γι αυτό σβήσαμε το χρόνο και του κόσμου τις πληγές
θέλουμε λίγο να σκαλίσουμε να τρέξουν οι ενοχές
το σάπιο σύστημα απόψε το τραντάζουμε
θεοί και δαίμονες για μας στο ίδιο καζάνι πάντα βράζουνε

* Τα τελευταία 2 δίστιχα ανήκουν στον D.K.

Αρρώστια που δεν παίρνει θεραπεία ( στίχοι d.k. - dave )

Έρχονται κάποιες στιγμές που αντιστρέφονται οι ρόλοι
και η νύχτα φωτίζει την μαύρη μου ψυχή
τ`αποθέματα της μέρας και η τσιμεντένια πόλη
με οδηγούν στο να κοιτάξω με άλλο μάτι τη ζωή
Όλου του κόσμου τα παράλογα απόψε με διχάζουν
και στέκομαι στη μέση προσπαθώντας να διαλέξω
σιχάθηκα να βλέπω μάτια αίμα να στάζουν
και καταστάλαξα να μείνω στην απ`έξω.
Πως μπορείς και πιστεύεις σε τούτη την πατρίδα
και με σθένος τρέχεις να την υπερασπιστείς
κι όταν σκάει η μπόρα κι η μεγάλη καταιγίδα
σε αφήνουνε μονάχο να πνιγείς.
Πως αντέχεις να πονάς και να μην τα βγάζεις πέρα
μα απ`την άλλη στην κάλπη είσαι μία απ`τα ίδια
πως μπορείς το κεφάλι σου να σκύβεις κάθε μέρα
και να γλείφεις ένα μάτσο αρχίδια
Και σαν μαλάκας ξεφραγκιάζεσαι να πιάσεις το λόττο
μα στη δουλειά,λίγα τα λεφτά
σαν το γαιδούρι μου μοιάζεις που του βάζουν το καρότο
να`χει λόγο να πηγαίνει μπροστά.
Πως μπορείς και ξοδεύεις τον θυμό σου
και στα γήπεδα μου τρέχεις θολωμένος και τα σπας
όταν άλλοι κονομάνε απ`τον ρομαντισμό σου
κι εσύ σύμβολα και παίχτες προσκυνάς
Να αποκοιμιέσαι πως μπορείς μπροστά σε μια οθόνη
το παιδί σου να θαυμάζει είδωλα φανταχτερά
όταν αρχίζει το ριάλιτι η ζωή σου τελειώνει
και στο σπίτι η tv σου κυβερνά
Επαναστάτης μας το παίζεις αν και είσαι από τζάκι
πάντα πρόθυμος να γλείψεις,να προδώσεις
Τσε Γκεβάρα με σβαρόφσκι σε μπλουζάκι
α,ρε πούστη! Τα`χεις όλα ισωπεδώσει...


Πως μπορείς τους μετανάστες να βλέπεις σαν εχθρούς
και να πιστεύεις πως σου κλέψαν τη ζωή σου
όταν τον ίδιο ιδρώτα χύνεις κάθε μέρα με αυτούς
και κάποιοι άλλοι αδιαφορούνε για την ύπαρξή σου
Κι αφού σε πυροβολήσαμε με στίχους κι ερωτήσεις
θα σου πω πως νιώθω εγώ για τη γενιά μας
αυτή που τόσα χρόνια ψάχνει να βρει απαντήσεις
στο κουρασμένο προσωπείο του μπαμπά μας
Αυτή που χρόνια ξερνάει απ`το χειρότερο πιώμα
κι εφησυχάζεται στο άλλοθι του θύματος
αυτή που τόσα χρόνια τώρα είναι λιώμα
κι είναι εθισμένη στη βελόνα του συστήματος
Δυστυχώς η ευτυχώς,τέλος πάντων ηττηθήκαμε
φορέσαμε μια μάσκα και πηγαίνουμε
πίσω απ`το pc κι από το δάχτυλο κρυφτήκαμε
και κάθε μέρα πιο πολύ σωπαίνουμε.
Κι επειδή την είδα ράπερ μη νομίζεις πως διαφέρω
πιο πολύ από σένα μέσα μου αρρωσταίνω
όλα αυτά στα γράφω απόψε να σου πω πως υποφέρω
να φωνάξω...Ξυπνάτε ρε !! πεθαίνω!!

Και σε ρωτάω ρε φιλαράκο τελικά τι είμαστε
αυτά που λέμε η αυτά που πράττουμε?
η μήπως κατά βάθος όλα όσα κρύβουμε
και στο τέλος πάντα αυτά μας κουμαντάρουνε
Ίσως είμαστε αστέρια που πέσανε στη γη
ίσως μικρά κι ασήμαντα στοιχεία
που όσο σπέρνουν και θερίζουνε χολή
γίνονται αρρώστια που δεν παίρνει θεραπεία...


 * 1o κουπλέ - στίχοι D.K.

Ότι μας αξίζει

Χρειάστηκε τόσο πολύ να προσπαθήσουμε
παλέψαμε μονάχοι κι απ`τους εφιάλτες να ξυπνήσουμε
κάποιοι από μας,σφίξαν κι άλλο το λουρί
κι αργοπεθαίνουν στου συμβιβασμού το κελί.
Κάποιοι άλλοι όταν κατάπιναν κι από μια προσευχή
μείνανε μόνοι περιμένοντας το θαύμα να συμβεί
άλλοι λάτρεψαν την εικόνα που τους πέρασαν
με τα γνωστά τους ψέματα ευτυχισμένοι γέρασαν
Κάποιοι φέραν στο μυαλό τους τα παιδιά τους που πεινάνε
μα είχαν ήδη στην καβάτζα τα αποφάγια για να φάνε
τα γνωστά,όμορφα και μη εξαιρεταία
που όλα τους τα χρώματα πασχίζουν για δημοκρατία νέα
Τη δημοκρατία που άφησε προίκα ο μπαμπάς σου
το τανξ δεν πάει στη πύλη,τώρα μπαίνει στα μυαλά σου
σε ταϊζει λίγο φόβο,σε στέλνει να ψηφήσεις
σε αναγκάζει για την κόρη σου ρουσφέτι να ζητήσεις.
Ζουμάρει την κάθε κίνηση σου με μια κάμερα
σ`αφήνει να κοιμάσαι και σου βγάζει τ`άντερα
Σε στέλνει στο ταμείο με χιλιάδες διαφημίσεις
στις 8 στρογγυλοκάθεσαι να δεις τις ειδήσεις
στα παρέχει όλα σε δόσεις με δυο-τρία δάνεια
μέχρι να σβήσεις κάπου ανήμπορος και στην αφάνεια.
Κι αν στη σκέψη σου αφήσεις λίγο χώρο για παράπονα
τυχαία φεύγουν σφαίρες σε 15χρονα
κοντολογίς,για να κλείσω πιο ωραία το κουπλέ μου
μην αγχώνεσαι φιλήσυχε πολίτη καλέ μου
Συνέχισε να αφήνεις το μυαλό σου να σαπίζει
μην τρελαίνεσαι...έχουμε ότι μας αξίζει.

Προσκυνάς,πάντα αυτούς που σε γαμάνε
σ`αφήνουν λίγο αίμα να`χουν να ρουφάνε
μαριονέτα στο αστείο που ονόμασες ζωή
περιμένεις ένα θαύμα να συμβεί
Προσκυνάς,πάντα αυτούς που σε γαμάνε
σ`αφήνουν λίγο αίμα να`χουν να ρουφάνε
αφήνεις το μυαλό σου να σαπίζει
μην τρελαίνεσαι ρε...έχουμε ότι μας αξίζει

Στη χώρα που ο φοίνικας αναγεννήθηκε
κι η συνείδησή μας κάπου στη σκατοψυχιά μας κρύφτηκε
τέρμα τα ριάλιτι,τώρα είμαστε μόνοι
κοιταζόμαστε σαν χάνοι στο δικό μας σαλόνι
Μας έκανε κι ανάκριση η γυναίκα του φασίστα
από επιτροπή περνάμε για να ανέβουμε στην πίστα
κάποιοι είναι μόνοι τους,κάποιοι ξεχασμένοι
μα όλοι στη βλακεία μας για πάντα εθισμένοι
Κάποιοι άλλοι αφού δεν φώναξαν ποτέ τους όσο πρέπει
μιλάνε πιο σιγά όσο ο αφέντης επιτρέπει
άλλοι θέλουν να ζήσουν χωρίς άγχος μια στιγμούλα
άλλοι τρέχουν στο σπίτι να προλάβουν την Πετρούλα
Κάποιοι απορούνε,μα δεν πέρνουν απαντήσεις
κάποιοι άλλοι κάνουν λάθος ερωτήσεις
Τα νεύρα μας,τα χάπια μας και τη bmw να φύγουμε
και βάλε κάτω τους γιατρούς μας να συγκρίνουμε
shopping therapy και ντύσιμο για τη γυμνή ψυχή μας
βάλαμε και χρώμα στο σκούρο κελί μας
Σ`αγαπώ και μ`αγαπάς μα αγκαλιάζω πληκτρολόγιο
πρόσεχε και που πατάς,θα βγάλεις το καλώδιο
Μα πια δεν είμαι μόνος μου,δεν κλαίω,δεν πονάω
γίναν 200 οι φίλοι μου και το γλεντάω
Και επειδή κουνάς την κούτρα σου συγκαταβατικά
κι αφού συμφωνείς με μένα έτσι απλά και γενικά
κλείνω με τον ίδιο τρόπο.το δεύτερο κουπλέ μου
μην αγχώνεσαι,φιλήσυχε πολίτη καλέ μου...
Συνέχισε να αφήνεις το μυαλό σου να σαπίζει
μη τρελαίνεσαι...έχουμε ότι μας αξίζει.