Αιώνιος έφηβος

Κάτσε κι άκου,θα σου πούμε μια ιστορία
ξεσηκώνουμε από μέσα μας ότι πιο πηγαίο
δεν είναι παραμύθι,μην τη ψάχνεις σε βιβλία
για έναν άντρα θα σου πούμε ασυμβίβαστο κι ωραίο
Αιώνιος έφηβος και καψούρης με την τρέλα
η ζωή του ένα ταξίδι,μια βαλίτσα και φευγιό
άκουσε την ιστορία,πιο κοντά στο ηχείο έλα
ένας λεβέντης που για μας θα είναι πάντα εδώ
Ένα γλέντι η ζωή του και μια ζεμπεκιά καλή
πρωταγωνιστής σε όλα,έκλεβε πάντα την παράσταση
εχθρός με τη μοναξιά και την ήσυχη ζωή
χαβαλές και πειράγματα σε μόνιμη κατάσταση.
Περίεργο δεν είναι? Νιώθουμε ότι μας μιλάει
`` μη σας δω να κλαψουρίζετε μαλακισμένα``
κάπου εκεί είναι στη γωνιά,με την πάρτη μας γελάει
για να δω ρε μάγκες,τι θα γράψετε για μένα...
Φουσκωμένος και γεμάτος από εμπειρίες
τράβαγε το άλλο φύλο ήταν τόσο ερωτεύσιμος
μα όσες κι αν έζησε μεγάλες ιστορίες
μια γυναίκα μόνο αγάπησε,σε αυτήν ήταν στρατεύσιμος.
Πατέρας και μητέρα,απ`την αρχή εκεί
να στηρίζει την κουκλίτσα του που τόσο αγαπούσε
μόνο από έναν άνθρωπο δεχόταν κριτική
απ`την κόρη του που τόσο λάτρευε και συζητούσε.

Με τα λάθη του δε λέω,τα στραβά του και τα πάθη
ποιος εξάλλου είναι τέλειος σε τούτη τη ζωή?
πάντως αν υπάρχει κάτι που αυτός το είχε μάθει
ήταν να τα παραδέχεται και να προχωρεί
Είχε τρόπο μαγικό να μαγνητίζει τους ανθρώπους
να τους κάνει όλους να νιώθουνε ξανά παιδιά
όταν μπούχτιζε την έκανε για άλλους τόπους
όπως τώρα που μας κάνει χαβαλέ από ψηλά
Όσοι τον ξέρουν,ξέρουν ακριβώς για τι μιλάμε
ξέρουν λίγο και την τρέλα που κουβαλούσε
ξέρουν πως θα γούσταρε για πάρτη του να τραγουδάμε
πως θα τσαντιζόταν αν κάποιο δάκρυ κυλούσε
Γι αυτό,κάποιες λέξεις όπως θλίψη και αντίο
δεν ταιριάζουν σε σένα,δεν τις γούσταρες ποτέ
η αγάπη ολονών μας σε ζεσταίνει απ`το κρύο
και για σένα όταν μιλάμε δεν φτάνουν δυο κουπλέ
Ξέρουμε ότι μας ακούς και σ`αρέσει το κομμάτι
είναι ένα δώρο από μας να σου κάνει συντροφιά
είμαστε σίγουροι,θα`θελες κι εσύ να πεις κάτι
σε ακούμε λοιπόν,είμαστε ολάκεροι αυτιά...

Είχα δεν είχα,σας τράβηξα ξανά την προσοχή
ήμουν πάντα και θα`μαι μόνιμα ένα παιδί
βγήκα έξω εγώ να παίξω κι όταν γυρίσω
να`στε σίγουροι...θα σας γαμήσω... ( 2 )

6-12-2008

Oι περισσότεροι από μας το περιμέναμε
κι έχει στοιχειώσει μέσα μας εκείνη η νύχτα του χαμού
κι όσοι μέχρι τότε κάναν πως δεν ξέρανε
σίγουρα συνέβαλαν στο πόρισμα του εξοστρακισμού
Τη συνέχεια λοιπόν τη ξέρεις,την έζησες
δεν το περίμενες από μια νεολαία που κοιμάται
όλα αυτά που τόσα χρόνια μας τα στέρησες
γίνανε σημαία μιας εξέγερσης,για να μην ξεχνάτε
Θα μου πεις τι άλλαξε από τότε,τι καταφέραμε
ποιος ξέχασε το βράδυ εκείνο,ποιος πονάει ακόμα?
το φόβο μες στα μάτια σου εμείς τον φέραμε
να θυμάσαι όσο γλεντάς ότι κάποιοι είναι στο χώμα
Κι αν το περιστατικό το βάφτισες μεμονωμένο
κι αν την υπόληψή σου έτρεξες για να τη σώσεις
έχω επίγνωση που ζω,ξέρω τι να περιμένω
την οργή που ξεχειλίζει δεν μπορείς να τη σκοτώσεις
Μη μιλάς σε μένα για θωράκιση δημοκρατίας
μη μου παίρνεις και το ύφος του θλιμμένου
στα παράθυρα της έγκυρης δημοσιογραφίας
εκεί θα σε καρφώσει το σπαθί του εξεγερμένου
Για το παλικάρι γράφω απόψε και για όσους έπεσαν
στ`όνομα του δημοκρατικού εκφοβισμού
κι αν νομίζεις ότι όλα τέλειωσαν και πέρασαν
ο Δεκέμβρης ήταν μόνο μια σταγόνα του θυμού.

Γι αυτούς που φάγανε,γι αυτούς που δολοφόνησαν
η γι αυτούς που δεν άντεξαν στο τέλος κι αυτοκτόνησαν
για εκείνους που φυλάκισες,εμείς δεν τους ξεχνάμε
γι αυτούς εμείς θα αντέχουμε,γι αυτούς θα πολεμάμε

Σίγουρα ήταν υγιές που η νεολαία ξεσηκώθηκε
καλό είναι που και που να αντιδράς μωρή κουφάλα?
όλος ο πολιτισμός σας στις φλόγες παραδόθηκε
τέρμα οι εξαιρέσεις,θα σας πάρει όλους η μπάλα
Να μιλήσουμε για φόβο? να μιλήσουμε για βία?
η για πλιάτσικα,το σπάσιμο βιτρίνων και ληστείες?
Βγάλε πρώτα τι χρωστάμε όλοι μας στην εφορία
τα οικόπεδα,τα σκάνδαλα και τις αυθαιρεσίες
Φέρε πίσω τη ζωή μας,τον χαμένο μας ιδρώτα
κι όσους σκότωσες μεμονωμένα,ξέρω δεν μετράει
κι από εκείνο τον πεζόδρομο αν περάσεις μία βόλτα
είναι τα μάτια ενός λεβέντη που με πόνο σε κοιτάει
Κατά τα άλλα τα κατάφερες και πάλι μια χαρά
πότισες με λίγο φόβο τους φιλήσυχους πολίτες
κι όταν οι κατάσταση ξέφυγε για τα καλά
τους είχες πείσει να στραφούν ενάντια σε δέκα αλήτες
Όσο σκέφτομαι,πως 1 βδομάδα ανησύχησες
φαντάζομαι πως θα`ναι την επόμενη φορά
κι αν εκείνο τον χειμώνα τουλάχιστον φοβήθηκες
υπεύθυνη γι αυτό είναι η γενιά μας που αντιδρά
Οι υπηρέτες του συστήματος έχουν σκοπό απώτερο
εκπαιδεύονται να ρίχνουνε τις σφαίρες τους παντού
οι ματιά μας και οι στίχοι μας σκοτώνουν περισσότερο
δεν φεύγει από μέσα μας η νύχτα του χαμού
Για το παλικάρι γράφω απόψε και για όσους έπεσαν
στο όνομα του δημοκρατικού εκφοβισμού
κι αν νομίζεις ότι όλα τέλειωσαν και πέρασαν
ο Δεκέμβρης ήταν μόνο μια σταγόνα του θυμού.

Καλή αντάμωση ( δεν θέλω να ξεχνιέσαι )

Μας βρήκε το ξημέρωμα αδερφέ παρέα
άντε στην υγειά μας να φύγει η τελευταία γουλιά
το ταξίδι τελειώνει και εμείς νιώθουμε ωραία
που στην εκδοχή μας κράτησες συντροφιά
Συνέχισε αδερφέ και θα τα ξαναπούμε
φύλαξε καλά το αγαπημένο σου κομμάτι
στης ψυχής την άβυσσο θα μας βρεις και θα σε βρούμε
να χαθούμε στης ζωής την αυταπάτη.
Μέχρι τότε έχε το νου σου και κράτα γερά
μη θαμπώνεσαι απ`το ψέμα,μη γελιέσαι
καλή αντάμωση και κράτα το κεφάλι ψηλά
κοίτα γύρω σου,δεν θέλω να ξεχνιέσαι...

Θέλω μόνο μια στιγμή

Ήθελα λίγο να σε φτάσω μα δεν μ`άφησες ποτέ σου
βλέπεις ήταν ψεύτικα τα δικά μου φτερά
εσύ με αυτά γεννήθηκες και τις πληγές σου
μπόρεσες να κλείσεις και να φύγεις μακρυά
Μακάρι να μπορούσα να προσέξω
εκείνη τη στιγμή που με κοιτούσες
λυπάμαι τόσο που δεν μπόρεσα να αντέξω
να βρω τη δύναμη να δώσω ότι ζητούσες
Μακάρι να`χες μπει μες στο μυαλό μου
έστω για λίγο να`βλεπες τι πολεμάω
απ`όλους πιο πολύ μισώ τον εαυτό μου
που πάω ανάποδα κι αντίστροφα μετράω
Ξέρω εσύ πως είχες όλη τη διάθεση
να αφουγκραστείς τα αμέτρητα παράξενα μου
είμαι πια σίγουρος και δεν ζητάω άφεση
με όλα τα λάθη θα πνιγώ και τα στραβά μου.
Μακάρι να`μουν λίγο πιο κανονικός
να`μου αβέβαιος για τον προορισμό μου
να`μουν λιγότερο ψυχρός και γραφικός
να φταίγαν οι άλλοι κι όχι πάντα το μυαλό μου
Να`μουν στον κόσμο σου και όχι στο δικό μου
η σε ένα μέρος που είναι πάντα οι περισσότεροι
έστω για λίγο να κοιτούσα το καλό μου
να μη γελούσες μόνο εσύ αλλά αμφότεροι.
Ήθελα να`ξερα πως το`χεις καταφέρει
κι η μοναξιά δεν ζυγώνει στην αυλή σου
μόνο σε μένα βρήκε ότι τη συμφέρει
δεν φταίω εγώ αυτή με στήνει απέναντι σου.

Θέλω μόνο μια στιγμή
μια στιγμή ζητάω μόνο μια δικιά σου ματιά
πες μου αν είναι δύσκολο για σένα
να την κρατήσω μέσα μου για να`χω κάτι από σένα
Θέλω να με πας ξανά εκεί
θα σε αφήσω να πετάξεις όσο θες πιο ψηλά
που έφευγες τόσο μακρυά από μένα
πάρτο κλειδί και ξεκλειδώσου από μένα.


Μακάρι να`χα αντοχή να βγω στο φως
λίγο να στέγνωναν τα δυο υγρά μου μάτια
μακάρι να`μουνα κοινωνικά αρεστός
και να`χαν έξοδο στο τζάμι της βροχής τα μονοπάτια
Μακάρι να`φταιγες εσύ που δεν μπορώ
να βρω τον τρόπο να σε κάνω να με νιώσεις
ήθελα να`μουνα στη θέση σου εγώ
που από τις τύψεις σου μπόρεσες να γλυτώσεις
Ειλικρινά θα`θελα να`μουν σαν εσένα
που έχεις το σθένος και μπορείς κι αποφασίζεις
μακάρι να μην γνώριζες ποτέ σου εμένα
συγγνώμη που δεν συμμετέχω σε ότι ελπίζεις
Να`χα τη δύναμη για να υλοποιήσω
ένα παράδεισο που είδες στο όνειρο σου
αν θα μπορούσα ότι μισούσες να μισήσω
πρώτος θα δάγκωνα το μήλο το δικό σου
Αν είχε τέλος η απέραντη ερημιά μου
ίσως να έβλεπα ότι δεν είμαι μόνος
ίσως να έβλεπα μια θέση στην καρδιά μου
που δεν κατάφερε να αγγίξει αυτός ο πόνος
Μα έλα που νιώθω πάντα μέσα μου να βρέχει
έλα που πέφτει στο ποτήρι μου το δάκρυ
έλα που μόνο η μοναξιά μου με προσέχει
κι όλο γελάει που δεν βρίσκω εγώ την άκρη
Αν εξαιρέσεις μια μεγάλη διαφορά
δεν βλέπω απόσταση απ`τον κόσμο το δικό σου
εγώ το τέλος μου το πήρα αγκαλιά
εσένα ντύσαν με ζωή το θάνατό σου...

*Στο ρεφραίν συμμετέχει με τη φωνή της η Νάσια Μίχα.

Φράξια

Κάνε πιο πέρα,ήρθε η ώρα της μειοψηφίας
που αντιστέκεται στις βρώμικες πτυχές της ιστορίας
ήρθε η ώρα να τα ακούσεις απ`την άλλη τη μεριά
τώρα έχουμε όπλο την οργή μας και σπάμε τα δεσμά
Εδώ σε μια γωνιά της πόλης κάποιοι φτιάξανε αντάρτικο
αντιστέκονται στο ψέμα και στο άδικο
δεν ξέρω αν το`μαθες,ενωθήκαμε με τους Granada
έχουμε στόχο να ακουστεί η φωνή μας σ`όλη την Ελλάδα.
Είμαστε αυτοί που κόψαν τα σχοινιά από την κρεμάλα
στο`πα και στο 6/12 θα σας πάρει όλους η μπάλα!
κι αφού μας μάθατε το φόβο και τη βία
βάλτε στον κώλο σας τα νομισματικά ταμεία
Δεν περιμέναμε ποτέ να μας βρείτε εσείς τη λύση
το νευρικό μας σύστημα αυτό έχει πάθει κρίση
κάνουμε Φράξια κι απέχουμε από τα σχέδια σας
υψώνουμε γροθιά και γαμάμε τη γενιά σας!

Κάνουμε Φράξια!
κι ελπίζουμε σε μια άλλη κοινωνία
Φράξια!
χωρίς υποκρισία κι αδικία
Φράξια!
αποχή από πολιτικές γραμμές
σχεδιάζουμε επιθέσεις και υψώνουμε γροθιές (2)

Ήρθαν ευγενικά και χτυπήσανε την πόρτα σου
μπήκαν μέσα και σου κλέψαν τον ιδρώτα σου
κι όταν τα φάγανε ξανάρθανε πιο ύπουλα
κι εσύ ξανάδωσες όσα είχαν μείνει ψύχουλα
Και τώρα στο βωμό του να σωθεί η χώρα ο κόπος σου πεθαίνει
ρε μαλάκα! Ακόμα ο εχθρός σου είναι οι ξένοι?
όταν τόσα χρόνια τη ζωή σου είχανε χεσμένη
εσύ δικαιολογούσες ότι άδικο και να συμβαίνει
Κι αν δεν την έσκιαζε τη χώρα σου φοβέρα καμιά
δεν πάει μπροστά,είναι τα μάτια σου θολά και στραβά
κι από τη σκοτεινή γωνιά της πόλης κάποιοι αντιστέκονται
τα πρόβατα γίνανε λύκοι κι έρχονται!
Οπλισμένοι με ματιές που βγάζουν φλόγες 2 μικρόφωνα κρατάμε
αυτή είναι η πατρίδα μας και ότι αγαπάμε
Κάνουμε Φράξια λοιπόν κι άδειασέ μας τη γωνιά
κάτσε και σάπισε τώρα στη λερωμένη σου φωλιά
εμείς διαλέξαμε να απέχουμε από τον κυκεώνα
εκμετάλλευσης ψυχών και μίζερου χειμώνα
Γι αυτό σβήσαμε το χρόνο και του κόσμου τις πληγές
θέλουμε λίγο να σκαλίσουμε να τρέξουν οι ενοχές
το σάπιο σύστημα απόψε το τραντάζουμε
θεοί και δαίμονες για μας στο ίδιο καζάνι πάντα βράζουνε

* Τα τελευταία 2 δίστιχα ανήκουν στον D.K.

Αρρώστια που δεν παίρνει θεραπεία ( στίχοι d.k. - dave )

Έρχονται κάποιες στιγμές που αντιστρέφονται οι ρόλοι
και η νύχτα φωτίζει την μαύρη μου ψυχή
τ`αποθέματα της μέρας και η τσιμεντένια πόλη
με οδηγούν στο να κοιτάξω με άλλο μάτι τη ζωή
Όλου του κόσμου τα παράλογα απόψε με διχάζουν
και στέκομαι στη μέση προσπαθώντας να διαλέξω
σιχάθηκα να βλέπω μάτια αίμα να στάζουν
και καταστάλαξα να μείνω στην απ`έξω.
Πως μπορείς και πιστεύεις σε τούτη την πατρίδα
και με σθένος τρέχεις να την υπερασπιστείς
κι όταν σκάει η μπόρα κι η μεγάλη καταιγίδα
σε αφήνουνε μονάχο να πνιγείς.
Πως αντέχεις να πονάς και να μην τα βγάζεις πέρα
μα απ`την άλλη στην κάλπη είσαι μία απ`τα ίδια
πως μπορείς το κεφάλι σου να σκύβεις κάθε μέρα
και να γλείφεις ένα μάτσο αρχίδια
Και σαν μαλάκας ξεφραγκιάζεσαι να πιάσεις το λόττο
μα στη δουλειά,λίγα τα λεφτά
σαν το γαιδούρι μου μοιάζεις που του βάζουν το καρότο
να`χει λόγο να πηγαίνει μπροστά.
Πως μπορείς και ξοδεύεις τον θυμό σου
και στα γήπεδα μου τρέχεις θολωμένος και τα σπας
όταν άλλοι κονομάνε απ`τον ρομαντισμό σου
κι εσύ σύμβολα και παίχτες προσκυνάς
Να αποκοιμιέσαι πως μπορείς μπροστά σε μια οθόνη
το παιδί σου να θαυμάζει είδωλα φανταχτερά
όταν αρχίζει το ριάλιτι η ζωή σου τελειώνει
και στο σπίτι η tv σου κυβερνά
Επαναστάτης μας το παίζεις αν και είσαι από τζάκι
πάντα πρόθυμος να γλείψεις,να προδώσεις
Τσε Γκεβάρα με σβαρόφσκι σε μπλουζάκι
α,ρε πούστη! Τα`χεις όλα ισωπεδώσει...


Πως μπορείς τους μετανάστες να βλέπεις σαν εχθρούς
και να πιστεύεις πως σου κλέψαν τη ζωή σου
όταν τον ίδιο ιδρώτα χύνεις κάθε μέρα με αυτούς
και κάποιοι άλλοι αδιαφορούνε για την ύπαρξή σου
Κι αφού σε πυροβολήσαμε με στίχους κι ερωτήσεις
θα σου πω πως νιώθω εγώ για τη γενιά μας
αυτή που τόσα χρόνια ψάχνει να βρει απαντήσεις
στο κουρασμένο προσωπείο του μπαμπά μας
Αυτή που χρόνια ξερνάει απ`το χειρότερο πιώμα
κι εφησυχάζεται στο άλλοθι του θύματος
αυτή που τόσα χρόνια τώρα είναι λιώμα
κι είναι εθισμένη στη βελόνα του συστήματος
Δυστυχώς η ευτυχώς,τέλος πάντων ηττηθήκαμε
φορέσαμε μια μάσκα και πηγαίνουμε
πίσω απ`το pc κι από το δάχτυλο κρυφτήκαμε
και κάθε μέρα πιο πολύ σωπαίνουμε.
Κι επειδή την είδα ράπερ μη νομίζεις πως διαφέρω
πιο πολύ από σένα μέσα μου αρρωσταίνω
όλα αυτά στα γράφω απόψε να σου πω πως υποφέρω
να φωνάξω...Ξυπνάτε ρε !! πεθαίνω!!

Και σε ρωτάω ρε φιλαράκο τελικά τι είμαστε
αυτά που λέμε η αυτά που πράττουμε?
η μήπως κατά βάθος όλα όσα κρύβουμε
και στο τέλος πάντα αυτά μας κουμαντάρουνε
Ίσως είμαστε αστέρια που πέσανε στη γη
ίσως μικρά κι ασήμαντα στοιχεία
που όσο σπέρνουν και θερίζουνε χολή
γίνονται αρρώστια που δεν παίρνει θεραπεία...


 * 1o κουπλέ - στίχοι D.K.

Ότι μας αξίζει

Χρειάστηκε τόσο πολύ να προσπαθήσουμε
παλέψαμε μονάχοι κι απ`τους εφιάλτες να ξυπνήσουμε
κάποιοι από μας,σφίξαν κι άλλο το λουρί
κι αργοπεθαίνουν στου συμβιβασμού το κελί.
Κάποιοι άλλοι όταν κατάπιναν κι από μια προσευχή
μείνανε μόνοι περιμένοντας το θαύμα να συμβεί
άλλοι λάτρεψαν την εικόνα που τους πέρασαν
με τα γνωστά τους ψέματα ευτυχισμένοι γέρασαν
Κάποιοι φέραν στο μυαλό τους τα παιδιά τους που πεινάνε
μα είχαν ήδη στην καβάτζα τα αποφάγια για να φάνε
τα γνωστά,όμορφα και μη εξαιρεταία
που όλα τους τα χρώματα πασχίζουν για δημοκρατία νέα
Τη δημοκρατία που άφησε προίκα ο μπαμπάς σου
το τανξ δεν πάει στη πύλη,τώρα μπαίνει στα μυαλά σου
σε ταϊζει λίγο φόβο,σε στέλνει να ψηφήσεις
σε αναγκάζει για την κόρη σου ρουσφέτι να ζητήσεις.
Ζουμάρει την κάθε κίνηση σου με μια κάμερα
σ`αφήνει να κοιμάσαι και σου βγάζει τ`άντερα
Σε στέλνει στο ταμείο με χιλιάδες διαφημίσεις
στις 8 στρογγυλοκάθεσαι να δεις τις ειδήσεις
στα παρέχει όλα σε δόσεις με δυο-τρία δάνεια
μέχρι να σβήσεις κάπου ανήμπορος και στην αφάνεια.
Κι αν στη σκέψη σου αφήσεις λίγο χώρο για παράπονα
τυχαία φεύγουν σφαίρες σε 15χρονα
κοντολογίς,για να κλείσω πιο ωραία το κουπλέ μου
μην αγχώνεσαι φιλήσυχε πολίτη καλέ μου
Συνέχισε να αφήνεις το μυαλό σου να σαπίζει
μην τρελαίνεσαι...έχουμε ότι μας αξίζει.

Προσκυνάς,πάντα αυτούς που σε γαμάνε
σ`αφήνουν λίγο αίμα να`χουν να ρουφάνε
μαριονέτα στο αστείο που ονόμασες ζωή
περιμένεις ένα θαύμα να συμβεί
Προσκυνάς,πάντα αυτούς που σε γαμάνε
σ`αφήνουν λίγο αίμα να`χουν να ρουφάνε
αφήνεις το μυαλό σου να σαπίζει
μην τρελαίνεσαι ρε...έχουμε ότι μας αξίζει

Στη χώρα που ο φοίνικας αναγεννήθηκε
κι η συνείδησή μας κάπου στη σκατοψυχιά μας κρύφτηκε
τέρμα τα ριάλιτι,τώρα είμαστε μόνοι
κοιταζόμαστε σαν χάνοι στο δικό μας σαλόνι
Μας έκανε κι ανάκριση η γυναίκα του φασίστα
από επιτροπή περνάμε για να ανέβουμε στην πίστα
κάποιοι είναι μόνοι τους,κάποιοι ξεχασμένοι
μα όλοι στη βλακεία μας για πάντα εθισμένοι
Κάποιοι άλλοι αφού δεν φώναξαν ποτέ τους όσο πρέπει
μιλάνε πιο σιγά όσο ο αφέντης επιτρέπει
άλλοι θέλουν να ζήσουν χωρίς άγχος μια στιγμούλα
άλλοι τρέχουν στο σπίτι να προλάβουν την Πετρούλα
Κάποιοι απορούνε,μα δεν πέρνουν απαντήσεις
κάποιοι άλλοι κάνουν λάθος ερωτήσεις
Τα νεύρα μας,τα χάπια μας και τη bmw να φύγουμε
και βάλε κάτω τους γιατρούς μας να συγκρίνουμε
shopping therapy και ντύσιμο για τη γυμνή ψυχή μας
βάλαμε και χρώμα στο σκούρο κελί μας
Σ`αγαπώ και μ`αγαπάς μα αγκαλιάζω πληκτρολόγιο
πρόσεχε και που πατάς,θα βγάλεις το καλώδιο
Μα πια δεν είμαι μόνος μου,δεν κλαίω,δεν πονάω
γίναν 200 οι φίλοι μου και το γλεντάω
Και επειδή κουνάς την κούτρα σου συγκαταβατικά
κι αφού συμφωνείς με μένα έτσι απλά και γενικά
κλείνω με τον ίδιο τρόπο.το δεύτερο κουπλέ μου
μην αγχώνεσαι,φιλήσυχε πολίτη καλέ μου...
Συνέχισε να αφήνεις το μυαλό σου να σαπίζει
μη τρελαίνεσαι...έχουμε ότι μας αξίζει.

Ένα γράμμα πριν τη φυγή

Mιας και η νύχτα δεν φαντάζει απόψε σαν τις άλλες
μιας και το όνειρο μου έμεινε στα λόγια
ήρθε η ώρα να μετρήσω της βροχής της στάλες
που μπήκαν μέσα στης ψυχής μου τα υπόγεια
Ο αποστολέας τώρα,αυτού του γράμματος
είναι γνωστός σ`όλους σας κι ας μη το δέχεστε
απόψε παίζει η κορύφωση του δράματος
μιας ζωής που ανοιχτά δεν παραδέχεστε.
Ξεκινάω λοιπόν με τα χρόνια τα αγνά
οι άλλοι έγραφαν εκθέσεις κι εγώ στίχους στο θρανίο
της δασκάλας θυμάμαι την παλάμη να πονά
κρύο,θλίψη και μουντάδα το δικό μου σχολείο.
Παραμύθια δεν ψιθύρισε  κανείς στα αυτιά μου
κι έτσι βρήκα μια δικιά μου ουτοπία
έτσι κι αλλιώς αφού ποτέ δεν ήμουν στα καλά μου
θα`μαι πάντα εκεί στα μέρη μου τα κρύα.
Έχω ακόμα μες στα αυτιά μου εκείνη τη φωνή
με συμβούλευε να κάθομαι στα αυγά μου
να μη μιλάω σε όσα βλέπω και να κάνω υπομονή
που ξέρεις,θα`ρθει κάποτε η σειρά μου.

Αφήνω ένα γράμμα στα λημέρια τα δικά μου
εκεί που κάνει πάντα κρύο και φοβόσουν να`ρθείς
εγώ δεν άκουγα όταν μίλαγες στ`αυτιά μου
σιχάθηκα τα πάντα κι ήρθε η ώρα της φυγής
Ακονίζω της οργής μου το σπαθί
θολωμένος από μίσος,συντροφιά μου ένα μπουκάλι
κρατήστε τη γαλήνια και όμορφη ζωή
εγώ φεύγω με τους στίχους και το μαύρο μου το χάλι.

Να σου πω και κάτι άλλο? Ότι υπήρχε το σκοτώσαμε
μη λες πως μ`αγαπάς γιατί σιχαίνομαι
πάνε εκείνες οι εποχές που κάτι νιώθαμε
τώρα απλά υπάρχουμε και ανασαίνουμε
Συνεχίζω κι η πένα μου με πάει κάπου αλλού
α,ρε σύντροφε! που να ναι η ζωή μας?
τόσα χρόνια συζητήσεις Μαρξισμού - Λενινισμού
και ξεχάσαμε λιγάκι την ψυχή μας
Όσα είδα κι όσους γνώριζα,όλα τα`βλεπα ανώφελα
έμενα μονάχος μου δεν ήθελα κανένα
αισιόδοξα ανθρωπάκια με τεράστια χαμόγελα
εμένα με φοβίζανε,δεν ξέρω για σένα.
Για να`μαι ειλικρινής,κάπως κουράστηκα
μέσα μου έγινε αγκάθι το πιο ωραίο λουλούδι
την πίκρα μου τη βγάζω σε τετράστιχα
δεν με νοιάζει πως σου φαίνεται αυτό το τραγούδι
Ακόμα μάχομαι μες στα σκοτάδια μου
κάθε κομμάτι του εαυτού μου μισερό και προδωμένο
ζωγραφισμένη η οργή μέσα στα μάτια μου
είμαι ακόμα ζωντανός και περιμένω.
Δεν πίστεψα ποτέ μου σε θρησκείες και θεούς
κι η ψυχούλα η δικιά μου ποτέ δεν θα γιάνει
σεβόμουν πάντα τον Χριστό πιο πολύ απ`τους πιστούς
ξέρει τουλάχιστον εκείνος με ποιον έχει να κάνει.

Στης ζωής μας το κρυφτό

Κάποιες στο πάτωμα παλιές φωτογραφίες
δυο μπουκάλες μισοάδειες η μισογεμάτες
πάλι φέραν στο μυαλό μου,τις γνωστές ιστορίες
που στολίζαν τη ζωή μας με χαρά κι αυταπάτες
Να που τώρα,που ξεγυμνωθήκαμε τελείως
πέσανε λιγάκι οι μάσκες και τα είδαμε αλλιώς
Κι αν ο λόγος που θα γράψω,τώρα φαίνεται αστείος
σε ρωτάω πως καταντήσαμε έτσι πες μου πως...
Δεν μου μοιάζει καμιά φωτογραφία
σε ρωτάω αν είδες κάπου εκείνον τον ψηλό το γελαστό
κι αν μπορέσεις να μου λύσεις αυτή την απορία
ίσως τα φυλάξω εγώ,στης ζωής μας το κρυφτό
Που ναι τα χρόνια αδερφέ μου που μιλάγαμε πολύ
και την πουτάνα τη ζωή δεν τη φοβόμασταν
γιατί σκεπάστηκε η οργή μας μ`ένα πέπλο από σιωπή
κι αγκαλιαζόμαστε με ότι σιχαινόμασταν ?
Γιατί τραβάω το βλέμμα μου αλλού όταν με κοιτάζεις
κι έχω πάντα έτοιμη και μια δικαιολογία
γιατί νιώθω,πως ότι κι αν σου πω δε λογαριάζεις
πως τυχαίνει εγώ να λείπω από μια σου δυσκολία?
Μήπως τελικά δεν φταίξαμε εμείς καθόλου ?
μήπως υπερίσχυσε σε δύναμη εκείνος ο εχθρός ?
όχι όχι,αυτή η δικαιολογία για μένα είναι του κώλου
μάλλον φταίει ο επικίνδυνος κακός μας εαυτός.

Δεν θέλω απόψε τίποτα,η νύχτα με φοβίζει
κι άμα νιώθω τόσο μόνος ίσως και να μου αξίζει
θέλω μόνο να μου πεις ότι όλα δεν τελειώσαν
ότι οι τύψεις τελικά δεν μας σκοτώσαν
Θέλω λίγο να με πας σε εκείνο το λημέρι
να τα πούμε λίγο αντρίκια και ποιος ξέρει?
αν άλλαξες εσύ η αν άλλαξα εγώ
τρέχω για να τα φυλάξω στης ζωή μας το κρυφτό

Ίσως φταίει από τα ξύδια η ζαλάδα
που με κάνει να τα βλέπω όλα τόσο συναισθηματικά
ίσως φταίει που δεν πίστεψα σε εκείνη την ατάκα
που μου έλεγε πως όλα στη ζωή είναι δανεικά
Όχι δεν το θέλω αυτό,δεν μου ταιριάζει
νιώθω απόψε τόσο μόνος και η νύχτα με φοβίζει
αν δεν είμαι τόσο άξιος,να δω κάτι να αλλάζει
δεν τρελαίνομαι,κι εγώ έχω ότι μου αξίζει.
Ρε μαλάκα μεγαλώνουμε! Κι αυτό δεν θα το αντέξω
πως αφήνω τις στιγμές να περνάνε από μπροστά μου
θέλω εκείνη την αλάνα μου να βγω και να παίξω
μα με σταματάει το δάνειο,τα χρέη κι η κυρά μου.
Συμπάθαμε αδερφέ μου που με πιάσανε τα κλάματα
έφερα στη ζάλη μου λιγάκι τον Μητσάρα
κι όσο σκέφτομαι πως ντρέπεται για μένα τότε γάματα
θα ζω για να με κυνηγάει ετούτη η κατάρα
Ξέρω τα`κανα σκατά και πνίγω τον εγωισμό μου
ίσως πλήγωσα κι ανθρώπους που δεν τ`άξιζαν
ίσως έχασα τη μάχη που`χα στήσει στο μυαλό μου
νικητές είναι όλοι αυτοί που με παράτησαν
Αν αισθάνεσαι ότι η ελπίδα μας στο τέλος έζησε
θα`ρθώ και θα σε βρω να τα πούμε όπως ξέρουμε
κι αν όλα τα όμορφα,το εγώ μας μας τα στέρησε
θα βρούμε τόσα χρόνια τι μας κάνει και υποφέρουμε
αν άλλαξες τελείως η αν άλλαξα εγώ
η διαπίστωση θα γίνει μόνο από μία ματιά
θα τρέξω πάλι να σε βρω,στης ζωής μας το κρυφτό
κάτσε πρώτα να τελειώσει αυτή η τρομαχτική νυχτιά.

Ταξίδι ( η δικιά μας εκδοχή )

Περιπλανηθήκαμε για χρόνια στα σκοτάδια μας

να βρούμε τι είναι αυτό που στην ψυχή μας ταιριάζει

ξεκινάμε,χιλιάδες οι αναμνήσεις στα μπαγκάζια μας

αυτό που κοιμόταν μέσα μας τώρα φωνάζει

Είναι η γνώριμη οδυνηρή κραυγή του αδικημένου

ζητάει να ταξιδέψει και να πάρει εκδίκηση

να βρει,να τρομάξει τη βολή του ευνοημένου

να τον κάνει να αποκτήσει έστω λίγη συνείδηση

Και τώρα,μπροστά σε ένα κατάλευκο χαρτί

με την δικιά μας εκδοχή θα το λερώσουμε

κι αν στο τέλος μας ακούσει έστω κι ένα αυτί

κάποιος θα`χει να θυμάται όταν τελειώσουμε

Σε τούτο το ταξίδι είμαστε απλοί επιβάτες

οδηγοί είναι αυτοί που μας πιστεύουνε

και δεν χαίρομαι το ξέρω,είναι λίγοι οι ονειροβάτες

που στο τέλος,την αλήθεια με το ψέμα δεν μπερδεύουνε.

Μπαρκάρουμε λοιπόν,και προσωπικά οφείλω

να στείλω αλληλεγγύη σε όποιον αντιστέκεται

σε κάθε αγωνιστή άγνωστο,γνωστό και φίλο

που φωνάζει εξεγείρεται και εμπλέκεται

Λοιπόν,αν δεν γουστάρεις τους προβληματισμούς

και η σκέψη η πολύ σε κουράζει

κάτσε κι άκου τους μεγάλους και τρανούς μουσικούς

με καριέρα που η σαπίλα καλπάζει

Στην υγειά μας,κι όσοι έφυγαν μακρυά

στον παράδεισο απαγκιάζουν του μυαλού μας

οδηγός μας η μοναχική,απίστευτη ματιά

ενός αδικοχαμένου αδερφού μας

Μας φτάνει που ο Φιλόσοφος για μας είναι εδώ

πίσω από κάθε στίχο,πίσω από κάθε μελωδία

για πάρτη του λοιπόν το τραγούδι αυτό

να φέρει στην ψυχούλα του γαλήνη κι ηρεμία...

Εργάτης

Ώρα 6.30,πάλι ξύπνησα ιδρωμένος
ο εφιάλτης που είδα μάλλον θα συνεχιστεί
χθες ξάπλωσα στις 10 κι όμως νιώθω κουρασμένος
στις 8 πρέπει να πιάσω κουβά και μυστρί.
Σηκώνομαι στα γρήγορα να φτιάξω ένα καφέ
και σκεπάζω την κυρά μου που την βλέπω να κρυώνει
ρίχνω μια ματιά απ`τις γρίλιες ο ουρανός γίνεται μπλε
άλλο ένα πρωί όμως μέσα μου,η μαυρίλα με πλακώνει
Ξεκινάω,για παρέα έχω στο ράδιο ένα σταθμό
και μια σκέψη μη βρεθώ φάτσα στο θάνατο
προβλήματα,έξοδα θα φάω κολατσιό
5ος όροφος και φόβος το δικό μου μεροκάματο
Άλλη μια φορά στο δρόμο αγχωμένες κόρνες
από πρόσωπα χλωμά και τσαντισμένα
πήγε 7 μου κάνουν σήμα κάτι ξεχασμένες πόρνες
25 παίρνω όμορφε μα 20 για σένα.
Γελάω δειλά και συνεχίζω
φτάνω στην οικοδομή,βλέπω το αφεντικό απ`έξω
τόσα χρόνια μαζί του κι όμως δεν τον συνηθίζω
πλουτίζει απ`τον ιδρώτα μου
αυτό πως να το αντέξω?
Υπάρχουνε στιγμές που σαλτάρω και τρελαίνομαι
ξεσπάω όπου βρω μα τις πιο πολλές αδίκως
άλλες όποιος είναι δίπλα μου δεν τον εμπιστεύομαι
μήπως φταίει το μυαλό μου,λέω μήπως...
Τι με τρώει τελικά και μέσα μου πονάω
και γιατί στο πρόσωπο μου έχει αράξει η οργή
ποιον αδίκησα,ποιανού τα γαμησιάτικα χρωστάω
γιατί τα όνειρα μου τα χτυπάω μ`ένα σφυρί...
Τη μέρα μου με νεύρα ξεκινάω
κι η σταγόνα απ`τον ιδρώτα κυλάει στο μέτωπο μου
είμαι πάλι εδώ πάνω,σκύβω κάτω και κοιτάω
να λογαριάσω λίγο τον φτηνό τον θάνατο μου
`` Άντε τέλειωνε !! ``...Λόγια γνώριμης φωνής
από έναν επιστάτη που κοιτάει προς τα πάνω
αυλικός του αφέντη,γνήσιος μεγάλος Πασοκτζής
ο ίδιος κάποτε μου ζήταγε να κάνω τον ρουφιάνο
Συνεχίζω...Άλλο ένα χαρμάνι
κι η οργή μου δεν φεύγει απ`το πρόσωπο
ένας απ`το συνδικάτο στον ώμο μου με πιάνει
ο ιδρώτας σου μου λέει έχει εκπρόσωπο.
Καταλαβαίνω,κι ας ξέρω ότι δεν υπήρξα λεία
ούτε μέλος στο αρχείο απ`τα γραφεία τους
είναι βλέπεις που χάραξα ανένταχτη πορεία
μα σεβάστηκα πιο πολύ απ`αυτούς την ιστορία τους.
Ώρα για κολατσιό...Δεν συμμετέχω
σε κουβέντες συναδέλφων μου για κόμματα
πως γίνεται να ελπίζουν σε ληστές και απατεώνες
όταν σπίτι τους γυρνάνε σαν τα πτώματα...
Τελειώνω..και με τη μπουκιά στο στόμα
ανεβαίνω ξανά στην σκαλωσιά
πάνω που σκέφτομαι ότι έμειναν 2 ώρες ακόμα
ακούω από δίπλα ουρλιαχτά
Κατεβαίνω προς τα κάτω βλέπω τσούρμο μαζεμένο
ένας λεβέντης αιμόφυρτος στη γη
το σώμα του το βλέπω στις πληγές παραδωμένο
κι ήταν μόνο 20 χρονών παιδί.
Γλίστρησε απ`τη σκαλωσιά την ώρα που τραγουδούσε
δεν θυμάμαι το τραγούδι πάντως ήτανε θλιμμένο
μέχρι χθες για τα όνειρα του μου μιλούσε
ο θάνατος του να σκεφτείς είναι για κάποιους δεδομένο.
Είναι τα γνωστά κοράκια της εργοδοσίας
που έτσι θέλουνε τη μοίρα του εργάτη
μεθυσμένοι απ`τις γεμάτες κούπες της εξουσίας
αν πεθάνεις θα σε αλλάξουνε,δεν τρέχει κάτι
Πως να συνεχίσω το μεροκάματο του τρόμου
πως να πάω αύριο πάλι στη δουλειά?
που ξέρεις ίσως αύριο να είναι το γραφτό μου
να`μαι εγώ αυτός που γλίστρησε  από τη σκαλωσιά
Το επόμενο πρωί με δυο-τρία παληκάρια
τραβήξαμε για την οικοδομή
ήταν κάποιοι μαστόροι που φορούσαν τα ζωνάρια
στο λαιμό τους απ`του φόβου τη σιγή
Κάπου εκεί βρισκόταν και το αφεντικό μου
κάντε γρήγορα φωνάζει έχουμε ήδη αργήσει
τον κοιτάζω λοιπόν,και φωνάζω στον εχθρό μου
απεργούμε σήμερα! κι όσο κρατήσει....

Φτάνει η σιωπή αδερφέ μου !
η οργή ολονών μας θα`χει απήχηση
μοναχός μου δεν θα τα καταφέρω ποτέ μου
ήρθε η ώρα δεν νομίζεις για εκδίκηση?  ( 2 )

Ήρθε η ώρα κουφάλες για εκδίκηση...

Στην υγειά σου

Διώξε για λίγο τη μουντάδα από το πρόσωπό σου

και στήσε μια φορά στο ραντεβού τη μοναξιά σου

περιμένει ένα ποτήρι γέμισε το μοναχός σου

ξέχνα ότι σε πονάει και στην υγειά σου...

Στο βλέμμα σου είδα να τσακώνονται η οργή κι η θλίψη

και μια τεράστια ανάγκη να μιλήσεις να φωνάξεις

κι αν μου λες πως ότι αγάπησες τώρα σου`χει λείψει

ας`το πέρασε,συνιστώ μπροστά σου να κοιτάξεις

Μην τους κάνεις ούτε μια στιγμή τη χάρη,γάμησε τους

κάποιοι θέλουν να σε βλέπουν συνέχεια να κλαις

κι όσοι σου`δωσαν απλόχερα μια αγάπη ξέχασε τους

ήταν πάντα ψεύτικες αυτές οι αγκαλιές.

Σκέψου έναν κόσμο αλλιώτικο και φτιάξε μια ουτοπία

χωρίς ανθρώπινες νοθείες και κουτοπονηριές

μην αναπνέεις μόνο,ζήσε και χάραξε πορεία

μόνο σήμερα υπάρχει,ούτε αύριο ούτε χθες.

Κοίτα γύρω σου κι εκτίμησε στιγμές που πριν αψήφησες

κι αυτά που νιώθεις πες τα,χωρίς φιλτράρισμα

κι άμα στην ιδέα πως όλα τέλειωσαν συνήθισες

δανεικά είναι όλα στη ζωή μα η ζωή είναι χάρισμα.

Άστο μάγκα μου,άσ`το πέρασε κοίτα μπροστά

ζήσε μόνο τη στιγμή κι όλα θα πάνε μια χαρά

μη μασάς,όλα τα ωραία είναι μπροστά σου

ξέχνα ότι σε πονάει και στην υγειά σου. ( 2 )

Μην αγχώνεσαι σου λέω ψάξε εκείνο το παιδί

που υπάρχει μέσα σου κι ακόμα γυρνάει στις πλατείες

μην προγραμματίζεις τίποτα για το αύριο που θα`ρθεί

μόνο ευχήσου λίγη τρέλα,αταξία κι αλητείες

Κι εμείς μάγκα μου στα ίδια λάθη αναλωθήκαμε

και πήραμε χαμπάρι τελικά τι μας συμβαίνει

τις ευθύνες αναλάβαμε,τα ξεφορτωθήκαμε

η ζωή είναι εγωίστρια και δεν σε περιμένει.

Η ψυχή του καθενός είναι ένα σύμπαν από μόνη της

βούτα λίγο μέσα σου και ψάξε τον εαυτό σου

βρες ότι ωραίο έζησες μιας μέρας αλησμόνητης

μην ακούς κανένα κάνε μόνο το δικό σου

Στη ζωή αυτό που μένει είναι μόνο μία μέρα

είναι η μέρα που εμείς τον εαυτό μας θα δικάσουμε

κι όσοι χρόνια φτύναν λόγια στο αέρα

θα`ναι τέτοια η τιμωρία που ποτέ δεν θα ξεχάσουνε

Γι αυτό σου λέω,χαλάρωσε και πιες

ασ`τη ζάλη και τη μέθη όπου θέλουν να σε πάνε

στους ανθρώπους δεν είναι και πολλές οι διαφορές

άλλοι αναπολούν και γλυκοπίνουν κι άλλοι απλά ξερνάνε.

Κι αν ήπιαμε κι ένα κρασί

Τώρα που ερήμωσε η αυλή μου και τα γλέντια τελειώσαν
κι οι μουσαφίρηδες γυρίσαν στη βολή τους
τώρα που σώπασαν τα στόματα κι οι αγάπες παλιώσαν
πίνω μονάχος κι αγναντεύω τη φυγή τους.
Χρωστάω απόψε ένα τραγούδι στην πιο πιστή γυναίκα
φίλη,γκόμενα,αδερφή και κολλητή μου
στη μοναξιά που τόσα χρόνια στωικά περίμενε
κι όταν ξεθόλωνα απ`το ψέμα ήταν μαζί μου
Του κυρ - Θανάση γυρνάει στο μυαλό μου μια ατάκα
να κάνεις πάντα αυτό που λέει η καρδιά σου
μα να προσέχεις και γάμησε τον κάθε μαλάκα
που σε ζύγωσε για να πατήσει τα όνειρα σου
Γι αυτό απόψε μονάχα για την πάρτη μου ραπάρω
και μαζεύω της ψυχής μου τα κομμάτια
πίστεψε με,δεν μ`έχεις δει ακόμα να σαλτάρω
άσε τα λόγια ρε,η μαγκιά είναι στα μάτια
Αυτά που δεν αντέχεις και πολύ να τα κοιτάξεις
που γυρνάς το βλέμμα αλλού κι ύστερα σκύβεις το κεφάλι
που σ`ακολουθάνε όποιον δρόμο κι αν αλλάξεις
να θυμάσαι ότι πονάς για να γελάνε οι άλλοι
Να χέσω τα χαμόγελα και τα ωραία λόγια
τις γιορτές και τις μεγάλες αγκαλιές
προτιμήσατε το φως κι εγώ παλεύω στα υπόγεια
πίνω μόνος μου και νοσταλγώ το χθες
Πάντα το τράβαγα στα άκρα κι όπως λες δεν παλευόμουνα
κρατούσα πάντα μια ανοιχτή πληγή
ήξερα βλέπεις ότι κι αν ζούσα πως θα πληγωνόμουνα
είχα δει το τέλος από την αρχή
Έτσι κι αλλιώς μονάχα η θλίψη μου μ`αγάπησε πολύ
και τη θυμάμαι όταν γελούσα να πεισμώνει
όταν κρυβόντουσαν οι άλλοι εγώ καθόμουν στη βροχή
και πάντα φίλιωνα με αυτούς που νιώθαν μόνοι
Γι αυτό σου λέω μην καυχιέσαι πως με ξέρεις καλά
και μη χώσεις αυταπάτες μες στη κούτρα σου
ότι με μάτωσε,απόψε το ρίχνω στη φωτιά
κι αν ήπιαμε κι ένα κρασί το φτύνω μες στα μούτρα σου.

Ταξίδια στο χρόνο ( vol.2 )

Στέκομαι όρθιος 28 χειμώνες
και η ψυχή μου ψάχνει ακόμα κάτι για να λυτρωθεί
οι ωραίες μου στιγμές κι αυτές έχουν μείνει μόνες
κι έχω ακόμα μες στα αυτιά μου εκείνη τη φωνή
Σαν τις ερινύες που έρχονται κρυφά μες στο σκοτάδι
και τυλίγουνε με αλήθειες τις φτηνές δικαιολογίες μου
σαν τη μοναξιά που ζύγωσε κάποιο βράδυ
και δεν έμεινε κανείς να ακούσει πια τις ιστορίες μου.
Είναι βράδια που το χαρτί μου μοιάζει σαν εχθρός
και οι στίχοι μου φορτώνουν με ενοχές πρώτα εμένα
είναι η σκέψη που με τρώει αν είμαι λάθος η σωστός
κι ότι αγάπησα φωνάζει τώρα μακρυά από μένα
Με ξέρασε στον κόσμο τους μια πράξη ερωτική
κι αφού ήμουνα γυμνός με ντύσαν με τ`αποθυμένα τους
χτίσανε για μένα μια σωστή φυλακή
πότε τρόφιμος,πότε δεσμοφύλακας στο ψέμα τους
Μου λέγαν ότι κάνεις πάντα έχει επιπτώσεις
είναι ελεύθερες οι πράξεις σου μα όχι το μυαλό σου
τη χαρά και το γέλιο θα στα δίνουμε με δόσεις
μα τον πόνο γεύσου τον καλά ολάκερος δικός σου.

Η ψυχή μου κι απόψε με ταξιδεύει
απόψε στα ταξίδια μου μπαρκάρω μοναχός μου με τον πόνο
Με την εικόνα ενός παιδιού που έμαθε να αλητεύει
θέλω μόνο μια στιγμή,μια στιγμή ζητάω μόνο
Η ψυχή μου κι απόψε με ταξιδεύει
απόψε τα βιώματα μας μάγκα συναντήθηκαν στο χρόνο
Το παιδί που έχω μέσα μου πάντα θα αλητεύει
καθώς κοιτάζω τα μάτια του μου φέρνουν το δρόμο.


Βαρέθηκα να τα`χω πάντα με τον εαυτό μου
και να περιμένω κάτι που έχει πλέον χαθεί
να κρατάω ότι δεν έσωσα από το παρελθόν μου
ελπίζοντας πως κάποτε θα ξαναγεννηθεί
Έζησα τόσα και το απόσταγμα τους στο χαρτί το γράφω
και δεν ξέρω τελικά αν θα με αφήσει
το σαράκι ότι το πρόβλημα καλά το περιγράφω
μα δεν έκατσα ποτέ να βρω τη λύση
Με πέταξε το κύμα λοιπόν στην ακτή της ζωής
και έπρεπε να σηκωθώ να επιβιώσω
σε ότι θέλουν από μένα να`μαι πάντα συνεπής
να`χω σε όλα μια εξήγηση να δώσω
Λοιπόν,δεν έχω τίποτα να εξηγήσω,τίποτα να πω
δεν ανήκω πουθενά και σε κανένα δεν χρωστάω
ένα όμορφο λαθάκι της στιγμής είμαι κι εγώ
και στο σύμπαν ταξιδεύουν τα τραγούδια που σκορπάω
Ότι αγάπησα το καίω,να`χω να το ονειρεύομαι
και πίνω το φαρμάκι στην υγειά μου
το ενδιάμεσο το φωτεινό το στάδιο το γεύομαι
παρέα με τον πόνο στα ταξίδια τα δικά μου.

* Οι πλάγιοι στίχοι στο ρεφραίν είναι από το τραγούδι των Granada `` Βιώματα ζωής ( ταξίδια στο χρόνο )

Δεν ξέρεις τίποτα για μένα

Δεν καταλάβαινα πολλά ήμουν μικρό παιδί
όμως με τον πόνο και την θλίψη γνωριστήκαμε νωρίς
έχω μνήμες που με σημαδέψανε για μια ζωή
κι από τότε τρέχει άφθονο το αίμα της ψυχής
Με θυμάμαι να κοιτάω από το τζάμι τη βροχή
σε αρμονία οι σταγόνες της με τα δάκρυα μου
να με τρώει,να με πνίγει ο λυγμός κι ένα γιατί
κι η σιωπή από τη νύχτα να καρφώνει την καρδιά μου
'Οταν ξημέρωνε φοβόμουν εξίσου το φως
και με κάτι σαν χαμόγελο ξεμύτιζα απ`το σπίτι
ήμουν απόμακρος κι απότομος καθόμουν μοναχός
τώρα καταλαβαίνω γιατί με φώναζαν αλήτη
Δεν ήμουν από εκείνους που καλούσανε στα πάρτυ
κι άμα πήγαινα καμιά φορά έφευγα πρώτος
έμενα μόνος μου και φανταζόμουνα μια αγάπη
που θα δώσει λίγο φως στων ονείρων μου το σκότος
Κρύο,θλίψη και μουντάδα το δικό μου σχολείο
κι άμα άκουσες τον πρώτο δίσκο το ξέρεις ήδη
με ακουστικά στα αυτιά ζεσταινόμουν απ`το κρύο
με Active Member,FF.C,Παυλάρα και Καζαντζίδη
Όσο για το στίχο,αυτό το είχα από μικρός
αντί για το μελάνι έσταζε ψυχή η πένα
κι αν μ`ακούς σε μια γωνιά σαν κριτής αυστηρός
ένα έχω να σου πω δεν ξέρεις τίποτα για μένα...

Δεν ξέρεις τίποτα για μένα εγώ γεννήθηκα εκεί
που αντί για γάλα ήπια αίμα από της μάνας την πληγή
πρώτα έμαθα το τέλος και μετά να περπατάω
κι ότι με πλήγωνε βαθιά εγώ έμαθα να το αγαπάω
Δεν ξέρεις τίποτα για μένα,το δικό μου σχολείο
είναι τα βράδια που τα πίνω μόνος μου στο υδραγωγείο
κι αυτοί οι λίγοι που ακόμα με στηρίζουν δεν ρωτάνε
είναι δίπλα μου με ξέρουν και απλά με αγαπάνε.

Έτσι περνούσανε τα χρόνια συντροφιά με μια εικόνα
που και στον εχθρό μου εύχομαι ποτέ να μη την δει
από τότε δίνω μάχη σε άνισο αγώνα
και δεν γίνομαι σαφής γιατί πονάει πολύ
Μέσα στην πλάνη του αλκοόλ βούτηξα για τα καλά
με είχε κάνει να αισθάνομαι πως είμαι άτρωτος
εκεί ξεσπούσα έπαιρνα δύναμη και ένιωθα καλά
μα όλα έσβηναν ξανά όταν ερχότανε το φως
Ενός πρώην ανθρώπου κουβαλούσα το κουφάρι
έψαχνα λίγη βοήθεια χωρίς να την ζητάω
μαύρες μέρες και χειμώνας το δικό μου καλαντάρι
με μια αόριστη οργή σε όποιον να`ναι να ξεσπάω
Γνώρισα και την αγάπη από όλες τις πλευρές
την όμορφη,την άσχημη και την αρρωστημένη
κι όταν πίστεψα για λίγο πως ήταν αληθινές
έμεινα μόνος με μια πληγή για πάντα ανοιγμένη
Όμως στάθηκα στα πόδια μου και βρήκα τα αποθέματα
θυμάμαι ήταν Απρίλης και γυρνούσα τα χαράματα
είπα στον εαυτό μου `` Γιάννο τέρμα ρε τα ψέματα
ήρθε η ώρα να κοιτάξεις την αλήθεια σου κατάματα``
Για τέλος άκου κάτι,έτσι για την ιστορία
ήξερα πάντα ότι ξεστόμιζα με πόνο πως θα πλήρωνα
MCλικια δεν πουλάω ούτε πόζα κι αλητεία
τι να κάνουμε,δεν είμαι από το Μπρονξ αλλά απ`τον Βύρωνα.

Να ξαναγεννηθούμε

Πες μου αλήθεια,πες μου δεν είναι τρόμος?
αυτό το φως που τ`όμορφο το πρόσωπό σου τυφλώνει
που μια οθόνη καίει το μυαλό μας και μας λιώνει
πες μου αλήθεια τι είναι αυτό που μας σκοτώνει
Πες μου κάτι,πες μου δυο κουβέντες μόνο
ρώτα τον χρόνο να σου πει πως να του προκαλέσω πόνο
πες μου,γιατί μας χώρισαν γιατί δεν αγαπάμε
γιατί κλαίμε μοναχά και δεν γελάμε...
Θέλω να τρέξω να σε βρω να σου πω πως πονάω
μα δεν μ`αφήνουν η τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ
όπως και να`χει κάτι φταίει είτε εσύ είτε εγώ
η κάτι άλλο που ακόμα να το βρω προσπαθώ
Μου χει λείψει εκείνη η μυρωδιά από νοτισμένο χώμα
πες μου πόση μας έμεινε ακόμα ζωή
θέλω ολάκερο ουρανό κι εκείνη την εικόνα
της γιαγιάς που πλέκει έξω στην αυλή.
Θέλω να ζήσω,να βγω και να φωνάξω άκουσέ με
δεν είμαι αυτό που φαίνομαι,δεν είμαι ότι καυχιέμαι
έλα πλάι μου όπως παλιά να πιούμε ένα κρασί
είμαι σίγουρος πως θες να πεις πολλά κι εσύ
Να θυμηθούμε την ανεμελιά μας
να κρατήσουμε δικά μας,τα ανόθευτα κομμάτια απ`την καρδιά μας
να αποδεχτούμε τα ωραία και τα άσχημα μας
το καλύτερο beat είναι ο χτύπος της καρδιάς μας.
Να σε κοιτάξω μες στα μάτια και τη θλίψη σου να πάρω
να μ`ακούσεις και να φτιάξεις το όνειρο σου
να τραγουδήσεις δυνατά και να γουστάρω
απόψε το τραγούδι αυτό είναι δικό σου.

Άκουσε με,απόψε που φοβάμαι τόσο
κι από μένα θέλω ακόμα να γλυτώσω
έλα πλάι μου ένα χάδι σου να νιώσω
μια ματιά σου μου αρκεί τη μοναξιά μου να σκοτώσω
Άκουσε με,δεν ξέρω τι μου ξημερώνει
και το φως της χαραμάδας με τυφλώνει
κάτσε δίπλα μου λιγάκι να τα πούμε
να το πάρουμε απ`την αρχή να ξαναγεννηθούμε.

Πάρε με στα σοβαρά κι ας έχω γίνει λιώμα
με ψυχή κουρελιασμένη και κορμί σαν πτώμα
θέλει τόσα να σου πει αυτό το στόμα
που κάποιοι θέλουν φιμωμένο για όσα απομένουν χρόνια
Θυμήσου τις απλές στιγμές που χάσαμε
θυμήσου οτι ευτυχία είναι απλά να αγαπάς
να τραγουδάς να πολεμάς και να μιλάς
τουλάχιστον αισθάνεσαι κι ας νιώθεις πως πονάς.
Άκουσε με,ίσως είναι η τελευταία φορά
αφού δεν ξέρω ούτε κι εγώ τι θα μου ξημερώσει
τι θα`ναι αυτό που την ψυχή μου θα λυτρώσει
απ`το φως τους προτιμάω το σκοτάδι να με σώσει
Περιμένω έναν άνθρωπο το χέρι του να απλώσει
να τραβήξει την σκιά μου πριν ο φόβος τη σκοτώσει
να το πάρουμε απ`την αρχή και να ζήσουμε
άσπρο πάτο τη ζωή να την γλεντήσουμε
Ότι μας μάθαν να αγαπάμε να μισήσουμε
κι ότι μας μάθαν να μισούμε να αγαπήσουμε.

Τον ίδιο μας τον εαυτό να αμφισβητήσουμε...

Καληνύχτα σας

Χαιρετίσματα σε κάθε κοιμισμένο πολίτη
που φωνάζει εξαγριώνεται μονάχα από το σπίτι
σε κάθε ξεφτίλα πατριώτη και εθνίκι
και φιλάκια σε κάθε φασιστόμουτρο καθίκι
Χαιρετίσματα στους μπάτσους που καμιά φορά απεργούν
μα όταν ανέβει ο μισθός καβλώνουν και πυροβολούν
στη χώρα της Δημοκρατίας - εταιρείας
των υπέρογκων ποσών των διακοπών πολυτελείας
των παπάδων που γαμιούνται και γαμούν με την ευχή τους
που με το σταυρό στο χέρι φουσκώνουν το πουγκί τους
Σε μια χώρα που το ψέμα έχει γραβάτα και εκπομπή
σοσιαλιστική πουτάνα δεξιά οικουμενική
χαιρετίσματα σε κάθε μπούλη βλάκα τραπεζίτη
και σε κάθε γαμημένο ασφαλίτη
Σεβασμό κι αλληλεγγύη σε όσους μάχονται στο δρόμο
με ταξική συνείδηση απέναντι στον νόμο
σ`όσους παλεύουν για ψωμί παιδεία ελευθερία
στα οδοφράγματα και όχι στα πολυτελή γραφεία

Ντελαπάρω το κουπλέ μου και γυρνάω στα δικά μου
ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους βρίσκονται κοντά μου
όσους στηρίζουν τους Φράξια αυτά τα 3 χρόνια
όσους μάθαν το hip hop στο δρόμο κι όχι στα σαλόνια
όσους γράφουν με ψυχή κι όχι όπως τους συμφέρει
τους γουστάρω και τους έχω σφίξει ήδη το χέρι
κράτα κι αυτό απ`τον Γιωργάρα μιας και κόλλησε η πένα
`` ακούτε σούργελα ? εγώ ποτέ δεν έγλυψα κανένα ! ``
Δεν ξεχνάω ρε τα δάκρυα που έχω ρίξει στο χαρτί
ούτε εκείνες τις βραδιές που δεν υπήρχε ψυχή
η δικιά μου αν με ρωτάς έμεινε εκεί και αιμοραγεί
δεν πουλήθηκα ποτέ μου κάνω Φράξια από παιδί
Και μεγάλωσα με ραπ του `90 κι είναι τιμή μου
κι ότι γράφω και ραπάρω ευθύνη δική μου
να το κάνω δεν βιάστηκα από πιτσιρικάς
να το αγαπήσω ήθελα πρώτα σε αντίθεση με σας
Βάλτε καδένα στο λαιμό κι άντε πνιγείτε
με αυτούς που γλείφετε για αποδοχή τραβάτε πηδηχτείτε
Ποιοι στηρίζουν ότι λένε θα το δούμε στην πορεία
ήταν ο dave απ`τους Φράξια καληνύχτα σας,τελεία.

* Η φράση με τα εισαγωγικά είναι του Άγνωστου Χειμώνα στο τραγούδι των Ψυχόδραμα `` Η ψυχή των ψυχώ``

Ένας άντρας

Ξεκίνησες νωρίς στη βιοπάλη της ζωής
πήρες για όπλο την αντάρτικη ματιά της μάνας σου
αθώο βλέμμα 13 χρονών παιδάκι
και στο τέρας της Αθήνας άλλο ένα επαρχιωτάκι
Η ζωή σε είχε μισήσει πριν προλάβεις να ανασάνεις
και τα ωραία στα κράταγε ψηλά να μην τα φτάνεις
μα δεν ήξερε η πουτάνα τον αντίπαλό της
κι εσύ άναβες τσιγάρο όταν σκορπούσε το κακό της
Η μουτζούρα έγινε σάρκα σου κι ο τόρνος παρηγόρια
όταν στροφάραν οι στιγμές σου πετώντας γρέζια
δεν σε λύγισαν ποτέ όσα τράβηξες ζόρια
κι ήσουν ο πρώτος που σου λέγαν στην υγειά σου στα τραπέζια
Χρόνια δύσκολα και που στρώμα να πλαγιάσεις
μόνο μερικές σανίδες το κορμί να ξεκουράσεις
ένα άφιλτρο σαντέ συντροφιά σου μες στο κρύο
περατζάδα στο Βοτανικό και στο Μεταξουργείο
Ύστερα μέλος στο συνδικάτο του μετάλλου
μαχητής κι ονειρευτής ενός κόσμου άλλου
ενός κόσμου που ονειρεύεσαι να δεις ακόμα
να σου κι εκείνη η στιγμή που εντάχτηκες στο κόμμα
Τρία γράμματα! Ετσι φώναζες περήφανος
κι ο λόγος σου στα αυτιά μου πάντα απίθανος
σφυροδρέπανο στο στήθος και ντουντούκα στο χέρι
αγκαζέ με κάποιο σύντροφο που τώρα δεν σε ξέρει
Μπροστινή στις απεργίες κι ο δρόμος σου σχολείο
και παρέμβαση στο κολατσιό στο συνεργείο
ήσουν πάντα μαύρο πρόβατο και κόκκινο πανί
και εφιάλτης για το αφεντικό η δικιά σου η φωνή
Αργότερα τραβήχτηκες μετά από κάποια σκηνικά
που όπως μου`λεγες δεν ήτανε τόσο Μαρξιστικά
όμως συνέχιζες κι ακόμα συνεχίζεις
να παλεύεις και για κάποιους που μέσα σου τους βρίζεις
Να κοιτάς το παρελθόν σου κι όλα πίσω να τ`αφήνεις
να πετάς μες στο ποτήρι αναμνήσεις και να πίνεις

Παράλληλα υπήρχα και εγώ να μεγαλώνω
να κρατάω φυλαχτό μου τα λόγια σου στο χρόνο
ένας μπόμπιρας σκαρφαλωμένος στις δικές σου πλάτες
και στα μάτια σου να ψάχνω αληθινούς επαναστάτες
Και μεγάλωνα κρατώντας τη ματιά σου
τη λεβέντικη κι αλήτικη θωριά σου
ένα άγχος να με τρώει αν θα γίνω σαν εσένα
κι ένας φόβος πως τα λόγια μου από σένα είναι παρμένα
Όμως ποτέ μου δεν σου είπα πως πέρασα πολλά
μα είχα πάντα τη ματιά σου δύναμη μου
αυτή μου θύμιζε να ζω και να φωνάζω δυνατά
αυτή είχε αράξει τόσα χρόνια στην ψυχή μου
Τώρα σου φτάνει ένας μεζές κι ένα ποτήρι κρασί
κι αναπολείς το κουρασμένο σου ταξίδι
βλέπεις τον γιο σου να σκορπάει όσα του`μαθες εσύ
και σιγοκλαίς όταν σου βάζει Καζαντζίδη
Μα βλέπω κούραση στα μάτια σου και μια μελαγχολία
που δεν είχα ποτέ μου συνηθίσει
βλέπω απ`τα λόγια σου ένα άγχος και μία αγωνία
αν η ζωή στο τέλος θα σε αγαπήσει
Όσο για μένα θέλω να ξέρεις το εξής
έχω ζώσει όσα μου`μαθες σαν σφαίρες στα στήθια μου
να είμαι πάντα ειλικρινής και αξιοπρεπής
μα την είδα ποιητής για να πουλάω την αλήθεια μου
Όσα γράφω κι όσα λέω είναι η κληρονομιά μου
όσα δεν σου`πα ποτέ τα τραγουδάω
λευτερώνω ένα τραγούδι που βγαίνει απ`την καρδιά μου
δεν μπορώ με άλλο τρόπο να σου πω πως σ`αγαπάω.

Για όσα μας λείπουν

Κάποιες στο πάτωμα παλιές φωτογραφίες
κι αναμνήσεις που με πέταξαν απόψε να χαθώ στη νοσταλγία
μπας και καταφέρω να λύσω κάποιες απορίες
μα όσο όμορφη εικόνα άλλη τόση η τιμωρία
Είναι βλέπεις που δακρύζω όταν σκαλίζω τα παλιά
κι ας ξέρω πως η άγρια μορφή μου δεν το δείχνει
πως πονάω που δεν έσωσα όσους φύγανε μακρυά
κι έχω μείνει στην ομίχλη να ακολουθώ τα ίχνη
Των ανθρώπων που μου χάρισαν απλόχερα στιγμές
που χωρίς πολλά πολλά ακουμπήσαν την καρδιά μου
έχουν μέσα μου αράξει κι είναι τόσο ζωντανές
που ακόμα δεν κατάλαβα πως φύγανε μακρυά μου
Κλείνω τα μάτια μου καμιά φορά και βλέπω
του Φιλόσοφου το γέλιο να φωτίζει τα σκοτάδια
τη ματιά του που τη φέρνω στο μυαλό μου για να αντέχω
να γεμίζω συναίσθημα τα χρόνια μου τα άδεια
Μα κι εκείνες οι φορές δεν κρατάνε απομακρύνονται
και μένω πάλι μόνος στα σκοτάδια να κρυώνω
οι γρίφοι στο μυαλό μου μεγαλώνουν και δεν λύνονται
και με ένα ουρλιαχτό τις ερινύες ξεπληρώνω

Συνεχίζω στου μυαλού μου το ρινγκ να πολεμάω
με μοναδικό μου στόχο να μην πέσω στα σχοινιά
για ακόμη μια φορά να ακούσω μοναχά ζητάω
την κουβέντα του Τόμμυ εκείνη την Πρωτοχρονιά
μία δόση από την τρέλα του να πάρω
να του πω να μην τον νοιάζει την κορούλα του προσέχουμε καλά
όταν live τον Αιώνιο τον έφηβο ραπάρω
νιώθω τόσο ευτυχισμένος και βουρκώνω από χαρά
Ανοίγω τα μάτια μου κι ανάβω ένα τσιγάρο
αυτό που σκέφτομαι είναι τόσο νοπό και με πονάει
δεν ξέρω τι να γράψω και κοντεύω να σαλτάρω
εκείνη η στιγμή στο μυαλό μου τριγυρνάει
`` Ψηλέ μου πάρε την κανάτα
κατέβα στο υπόγειο και στρίψ`την κάνουλα απ`το βαρέλι
Δοκίμασε τι έφτιαξα και πες μου το σταράτα
είναι κρασί αυτό που πίνεις η μήπως είναι μέλι ? ``
Καρδιά μικρού παιδιού κι ένα χαμόγελο στα χείλη
κι ας είχε περιπέτειες η ζωή σου όλη
μου`πες πρόσεχε το γιο μου θέλω να`στε πάντα φίλοι
τα λόγια σου ποτέ μου δεν ξεχνώ κυρ - Αποστόλη
Όσα γράφω είναι όσα δεν μπόρεσα ποτέ μου
να τα πω σε αυτούς που μου ανοίξαν την ψυχή τους
ξημερώνει κάνει κρύο και τελειώνει το κουπλέ μου
τους το στέλνω να τ`ακούνε,μέχρι να πάω μαζί τους.

Έχε το νου σου

Πάντα χαράζονται στο πρόσωπο σημάδια από τον πόνο
που αφήνει η ζωή στο πέρασμά της
πάντα υπάρχουνε φορές που θέλουμε και λίγο χρόνο
να ξεφύγουμε για λίγο από την αιχμηρή ματιά της
Να τα βάλουμε όλα κάτω και να ξεκαθαρίσουμε
τι θέλει απο μας και τι επίμονα ζητάει
και ας ξέρουμε οτι τις πιο πολλές θα καταλήξουμε
οτι διάλεξε εμάς για να πονάει
Είναι φορες που το δωμάτιο παγώνει
και ο φόβος μας στέλνει για παρέα τις σκιές
τρομαγμένοι στη γωνία μας κουρνιάζουμε
και η νύχτα δεν τελειώνει
και μας πνίγουν σαν θηλιά όλα τα λάθη από το χτες
Άλλες φορές αναρωτιόμαστε αν αξίζει να πονάμε
για έναν άνθρωπο που δώσαμε τα πάντα και μας πρόδωσε
ένα αγκάθι φυτρώνει στην ψυχή και προχωράμε
προσπαθούμε να αναστήσουμε μονάχοι αυτό που σκότωσε
Και με το αγκάθι συνεχίζουμε παρέα
και ας ξέρουμε πως τίποτα για μας δεν έχει μείνει
κάποιος μας είπε οτι η ζωή είναι ωραία
μάλλον είδε κάτι άλλο και μπορεί και τη συγκρίνει

Έχε το νου σου και κράτησε γερά να προχωρήσουμε
μια μάχη είναι η ζωή και ως το τέλος θα την πάμε
άμα χάσουμε δεν έχει σημασία η αν νικήσουμε
το θέμα είναι να ξέρουμε ακριβώς τι πολεμάμε
Έχε το νου σου και μην κοιτάζεις πίσω μόνο μπρος
θα γελάσει και για μας να το θυμάσαι αδερφέ μου
μείνε δίπλα μου να βγούμε επιτέλους στο φως
μοναχός μου δεν θα τα καταφέρω ποτέ μου

Υπάρχουν κάποιοι που ποτέ δεν μας γέμισαν το μάτι
δεν μας νιώσανε υπήρχανε μπροστά μας σαν σκιές
όμως υπάρχουνε και άλλοι που είναι ντόμπροι και σταράτοι
κι οτι νιώθουνε στο λένε χωρίς υπεκφυγές
Όμως όλοι πιάσαμε κάποια στιγμή τον εαυτό μας
να λέει ένα ψέμα τυφλωμένος απ`το πάθος
όλοι υπερεκτιμήσαμε για λίγο το εγώ μας
τι πιο αντρίκιο απ`το να πεις `` συγγνώμη,έκανα λάθος ? ``
Προχωράμε καχύποπτοι με βήματα αργά
κι από συμβουλές μπουχτίσαμε και λόγια τόνωσης
εκ του ασφαλούς μιλάνε όλοι μα έστω μία φορά
ελάχιστοι απ`αυτούς μπήκαν στο τούνελ της απόγνωσης
Και εμείς που μπήκαμε χωρίς να το διαλέξουμε
ήταν φίλος το σκοτάδι τελικά κι όχι εχθρός
κάποιοι βάλθηκαν τη λάμψη στο βάθος να πιστέψουνε
προσπάθησαν να βγούνε μα τους τύφλωσε το φως
Αν είσαι απ`αυτούς που κάπως εύκολα διαλέξανε
κι αφού έκανες την πάπια τώρα σπάει ο κουμπαράς
είσαι απ`τις 3 κατηγορίες που κερδίσαν κι ας μην παίξανε
ρουφιάνος,επιτήδειος,κι ολίγον μπουνταλάς
Μα θα γυρίσει και για μας που πολεμάμε μοναχοί
με την μπέσα μας για όπλο και την καθαρή ματιά μας
τίποτα δεν πάει χαμένο αν παλεύουμε μαζί
κρατήσου αδερφέ μου,δρόμο έχουμε μπροστά μας.

Θα μπερδευτούμε

Είμαστε όλοι το ίδιο...Βολεμένα ανθρωπάκια πίσω απ`τις αλήθειες τους...

Αυτό το βράδυ ίσως να ναι κάπως διαφορετικό
αφού αντίκρυσα για πρώτη μου φορά τον εαυτό μου
ξέμεινα στα σκοτεινά να αναρωτιέμαι αν μπορώ
να παλέψω για λίγο με το μίζερο εγώ μου
Τα χρόνια μου 28 και κάτι ψιλά
και πολλές φορές μου φαίνεται πως ζω για να μετράω
πότε θα`ρθει η στιγμή που εγώ τόσο δειλά
θα δω το τέλος του δρόμου που μονάχος προχωράω
Πολλές οι αντιφάσεις και πολλές οι εκδοχές
κι ακόμα περισσότερα αυτά που ξεστομίζω
να`ξερες μονάχα λίγο πόσες είναι οι πληγές
που αντί να επουλώνονται με κάνουν και λυγίζω
Δεν θα μάθουμε ποτέ μας πόσο μοιάζουμε
λουκέτο η μοναξιά μας,μας κλείδωσε καλά μέσα στο σπίτι
την αγάπη την κρατάμε,το μίσος το μοιράζουμε
και κρύψαμε το φως απ`του κελιού μας το φεγγίτη.
Τραβιέμαι και χάνομαι,πολλές φορές,το ξέρω
μη μου το υπενθυμίζεις ρώτησε με την αιτία
όσα τραγούδια να γράψω μάλλον δεν θα καταφέρω
να σε κάνω να με νιώσεις κι ας μην έχει σημασία
Οτι νιώθουμε,οτι λέμε,οτι κάνουμε
ίσως αυτά που σιχαινόμαστε να είμαστε εμείς
αυτό που υπερισχύει από μέσα μας προβάλουμε
μα την αλήθεια δεν θα τη μάθουμε νωρίς
Θα μου πεις `` και που ξέρω εγώ αν είσαι αυτά που γράφεις
και διάλεξες με μένα να μοιράζεσαι ? ``
Δεν το ξέρεις αδερφέ μου και ποτέ σου δεν θα μάθεις
το παίζω καλλιτέχνης και σ`αφήνω να φαντάζεσαι
Κι εγώ πολλές φορές οτι βολεύει συζητάω
δεν γκρεμίστηκε ακόμα ο κακός μου εαυτός
δεν ακούω τα τραγούδια μου γιατί διπλά πονάω
στο αστείο της ζωής εγώ το παίζω σοβαρός
Γι αυτό κράτα την αλήθεια σου κρατάω την δικιά μου
υποσχέσου μου μόνο πως δεν θα τις μοιραστούμε
ετσι κι αλλιώς δεν έχω χρόνο,ξέρεις έχω τα δικά μου
ας μην το επιχειρήσουμε μπορεί να μπερδευτούμε.

Δεν με ρώτησε κανείς

Περιπλανώμενες σκιές μες στην ασχήμια αυτής της πόλης
νεκρωμένα συναισθήματα και βλέμματα κενά
δεν σε νιώθω δεν σ`ακούω και ας είσαι κοντά
έβγαλε νύχια η μοναξιά και μας χαράζει τα κορμιά.
Μέσα στο κρύο,κυνηγώντας ένα αστείο κι ένα ψέμα
απο αγάπες αυταπάτες που μας βούτηξαν στο αίμα
Φανερώσου μήπως δω το λαμπερό χαμόγελό σου
μήπως σε γλυτώσω απ`τον κακό τον εαυτό σου.
Το περίσσεμα σου ψάχνω,αυτό το λίγο
αυτό που θα μου δώσει ένα λόγο να μη θέλω πια να φύγω
Ομως στο τίποτα και οι δυο παραδωμένοι,ξεχασμένοι
στης σιωπής το βούρκο παντοτινά εγκλωβισμένοι
Οι ήρωες μας πεθαμένοι και η ελπίδα μας χωλαίνει
δεν πεθένει τελευταία,ούτε ζει απλά ανασαίνει.
Σ`εναν κόσμο που φοβάται να αγαπήσει
φοβάται να μιλήσει,να γελάσει,να δακρύσει..
Να ζήσει και να δώσει μια αγκαλιά που θα κρατήσει
με το μέρος του το σύμπαν όλο να συνομωτήσει.
Αντιθέτως,τα στόματα σωπάσανε και φέτος
στον αγώνα της ζωής περιμένουμε τη λήξη
αγκαλιάσαμε το πρόβλημα,μισήσαμε τη λύση
και το χέρι που μας κράταγε σφιχτά μας έχει αφήσει
Ισως φταίμε που αφεθήκαμε και εμείς κι ακόμα κλαίμε
που οτι νιώθουμε το κρύβουμε βαθυά και δεν το λέμε
με ένα ψεύτικο χαμόγελο τη βγάλαμε φτηνά
με τη μοναξιά σουρώσαμε εδώ στα σκοτεινά
Παντοτινά,με το βλέμα καρφωμένο στο κενό
στην αβάσταχτη βαρύτητα του ηλίθιου `` εγώ``
Βρήκαμε καλή κρυψώνα στης ζωής μας το κρυφτό
μα κατέβασε τη μάσκα την αλήθεια σου να δω
Οσο για μένα που ζω με μια μεγάλη προσμονή
και φοβάμαι μη γεράσω κάνοντας υπομονή
πέφτουν μέσα στην ψυχή μου οι σταγόνες της βροχής
και πως νιώθω δεν με ρώτησε κανείς.