Δεν ξέρεις τίποτα για μένα

Δεν καταλάβαινα πολλά ήμουν μικρό παιδί
όμως με τον πόνο και την θλίψη γνωριστήκαμε νωρίς
έχω μνήμες που με σημαδέψανε για μια ζωή
κι από τότε τρέχει άφθονο το αίμα της ψυχής
Με θυμάμαι να κοιτάω από το τζάμι τη βροχή
σε αρμονία οι σταγόνες της με τα δάκρυα μου
να με τρώει,να με πνίγει ο λυγμός κι ένα γιατί
κι η σιωπή από τη νύχτα να καρφώνει την καρδιά μου
'Οταν ξημέρωνε φοβόμουν εξίσου το φως
και με κάτι σαν χαμόγελο ξεμύτιζα απ`το σπίτι
ήμουν απόμακρος κι απότομος καθόμουν μοναχός
τώρα καταλαβαίνω γιατί με φώναζαν αλήτη
Δεν ήμουν από εκείνους που καλούσανε στα πάρτυ
κι άμα πήγαινα καμιά φορά έφευγα πρώτος
έμενα μόνος μου και φανταζόμουνα μια αγάπη
που θα δώσει λίγο φως στων ονείρων μου το σκότος
Κρύο,θλίψη και μουντάδα το δικό μου σχολείο
κι άμα άκουσες τον πρώτο δίσκο το ξέρεις ήδη
με ακουστικά στα αυτιά ζεσταινόμουν απ`το κρύο
με Active Member,FF.C,Παυλάρα και Καζαντζίδη
Όσο για το στίχο,αυτό το είχα από μικρός
αντί για το μελάνι έσταζε ψυχή η πένα
κι αν μ`ακούς σε μια γωνιά σαν κριτής αυστηρός
ένα έχω να σου πω δεν ξέρεις τίποτα για μένα...

Δεν ξέρεις τίποτα για μένα εγώ γεννήθηκα εκεί
που αντί για γάλα ήπια αίμα από της μάνας την πληγή
πρώτα έμαθα το τέλος και μετά να περπατάω
κι ότι με πλήγωνε βαθιά εγώ έμαθα να το αγαπάω
Δεν ξέρεις τίποτα για μένα,το δικό μου σχολείο
είναι τα βράδια που τα πίνω μόνος μου στο υδραγωγείο
κι αυτοί οι λίγοι που ακόμα με στηρίζουν δεν ρωτάνε
είναι δίπλα μου με ξέρουν και απλά με αγαπάνε.

Έτσι περνούσανε τα χρόνια συντροφιά με μια εικόνα
που και στον εχθρό μου εύχομαι ποτέ να μη την δει
από τότε δίνω μάχη σε άνισο αγώνα
και δεν γίνομαι σαφής γιατί πονάει πολύ
Μέσα στην πλάνη του αλκοόλ βούτηξα για τα καλά
με είχε κάνει να αισθάνομαι πως είμαι άτρωτος
εκεί ξεσπούσα έπαιρνα δύναμη και ένιωθα καλά
μα όλα έσβηναν ξανά όταν ερχότανε το φως
Ενός πρώην ανθρώπου κουβαλούσα το κουφάρι
έψαχνα λίγη βοήθεια χωρίς να την ζητάω
μαύρες μέρες και χειμώνας το δικό μου καλαντάρι
με μια αόριστη οργή σε όποιον να`ναι να ξεσπάω
Γνώρισα και την αγάπη από όλες τις πλευρές
την όμορφη,την άσχημη και την αρρωστημένη
κι όταν πίστεψα για λίγο πως ήταν αληθινές
έμεινα μόνος με μια πληγή για πάντα ανοιγμένη
Όμως στάθηκα στα πόδια μου και βρήκα τα αποθέματα
θυμάμαι ήταν Απρίλης και γυρνούσα τα χαράματα
είπα στον εαυτό μου `` Γιάννο τέρμα ρε τα ψέματα
ήρθε η ώρα να κοιτάξεις την αλήθεια σου κατάματα``
Για τέλος άκου κάτι,έτσι για την ιστορία
ήξερα πάντα ότι ξεστόμιζα με πόνο πως θα πλήρωνα
MCλικια δεν πουλάω ούτε πόζα κι αλητεία
τι να κάνουμε,δεν είμαι από το Μπρονξ αλλά απ`τον Βύρωνα.