Για όσα μας λείπουν

Κάποιες στο πάτωμα παλιές φωτογραφίες
κι αναμνήσεις που με πέταξαν απόψε να χαθώ στη νοσταλγία
μπας και καταφέρω να λύσω κάποιες απορίες
μα όσο όμορφη εικόνα άλλη τόση η τιμωρία
Είναι βλέπεις που δακρύζω όταν σκαλίζω τα παλιά
κι ας ξέρω πως η άγρια μορφή μου δεν το δείχνει
πως πονάω που δεν έσωσα όσους φύγανε μακρυά
κι έχω μείνει στην ομίχλη να ακολουθώ τα ίχνη
Των ανθρώπων που μου χάρισαν απλόχερα στιγμές
που χωρίς πολλά πολλά ακουμπήσαν την καρδιά μου
έχουν μέσα μου αράξει κι είναι τόσο ζωντανές
που ακόμα δεν κατάλαβα πως φύγανε μακρυά μου
Κλείνω τα μάτια μου καμιά φορά και βλέπω
του Φιλόσοφου το γέλιο να φωτίζει τα σκοτάδια
τη ματιά του που τη φέρνω στο μυαλό μου για να αντέχω
να γεμίζω συναίσθημα τα χρόνια μου τα άδεια
Μα κι εκείνες οι φορές δεν κρατάνε απομακρύνονται
και μένω πάλι μόνος στα σκοτάδια να κρυώνω
οι γρίφοι στο μυαλό μου μεγαλώνουν και δεν λύνονται
και με ένα ουρλιαχτό τις ερινύες ξεπληρώνω

Συνεχίζω στου μυαλού μου το ρινγκ να πολεμάω
με μοναδικό μου στόχο να μην πέσω στα σχοινιά
για ακόμη μια φορά να ακούσω μοναχά ζητάω
την κουβέντα του Τόμμυ εκείνη την Πρωτοχρονιά
μία δόση από την τρέλα του να πάρω
να του πω να μην τον νοιάζει την κορούλα του προσέχουμε καλά
όταν live τον Αιώνιο τον έφηβο ραπάρω
νιώθω τόσο ευτυχισμένος και βουρκώνω από χαρά
Ανοίγω τα μάτια μου κι ανάβω ένα τσιγάρο
αυτό που σκέφτομαι είναι τόσο νοπό και με πονάει
δεν ξέρω τι να γράψω και κοντεύω να σαλτάρω
εκείνη η στιγμή στο μυαλό μου τριγυρνάει
`` Ψηλέ μου πάρε την κανάτα
κατέβα στο υπόγειο και στρίψ`την κάνουλα απ`το βαρέλι
Δοκίμασε τι έφτιαξα και πες μου το σταράτα
είναι κρασί αυτό που πίνεις η μήπως είναι μέλι ? ``
Καρδιά μικρού παιδιού κι ένα χαμόγελο στα χείλη
κι ας είχε περιπέτειες η ζωή σου όλη
μου`πες πρόσεχε το γιο μου θέλω να`στε πάντα φίλοι
τα λόγια σου ποτέ μου δεν ξεχνώ κυρ - Αποστόλη
Όσα γράφω είναι όσα δεν μπόρεσα ποτέ μου
να τα πω σε αυτούς που μου ανοίξαν την ψυχή τους
ξημερώνει κάνει κρύο και τελειώνει το κουπλέ μου
τους το στέλνω να τ`ακούνε,μέχρι να πάω μαζί τους.