Mε λενε Γιαννη η αλλιως Dave.Οι στιχοι ειναι η προεκταση του εαυτου μου σε κατι αγνωστο αλλα και μαλλον ανωτερο κι απ`τον ιδιο μου τον εαυτο.Ειναι μια αναγκη που ειχα απο μικρο παιδι να εκφραζομαι αλλα και να με ανακαλυπτω μεσα απο το χαρτι.Κατ`επεκταση παντα πιστευα οτι γενικοτερα η μουσικη περα απο...χαλαρωση και ξενοιασια,ειναι και ενα πανισχυρο οπλο παρεμβασης και παλης.Παλης πρωτα απ`ολα με το ιδιο μου το `εγω`.Ηρθε λοιπον μια στιγμη στη ζωη μου που γνωρισα εναν ανθρωπο που ετυχε ( ? ) να εχουμε την ιδια αντιληψη και αναγκη.Τον D.K. η αλλιως Δημητρη που χωρις καν να το καταλαβουμε ειχαμε γινει φιλοι,αφου οι ματιες μας ειχαν ηδη ταιριαξει.Με τον καιρο αρχισαμε να νιωθουμε οτι αυτο που μεσα μας κοιμοταν αρχισε να ξυπναει και να θελει να φωναξει..Εκει λοιπον καπου στα μεσα του 2008,αρχισαμε να σκεφτομαστε μουσικα,ωσπου τον Απριλιο του 2009 δημιουργησαμε τους Φραξια...Προσπαθωντας ετσι,να ταιριαξουμε δημιουργικα τις πλευρες μας.Εγω τον στιχο και το ραπ και αυτος τη μουσικη και το ροκ.Το μεχρι τωρα αποτελεσμα,οσοι μας παρακολουθουν το ξερουν,και φυσικα αυτο το αποτελεσμα δεν οφειλεται μονο στους δυο μας,αλλα και σε ανθρωπους δικους μας που ο καθενας με τον τροπο του συνεβαλε και συμβαλει ωστε σε αυτο το ταξιδι να συμμετασχουν οσο πιο πολλοι ανθρωποι γινεται..Αυτο εδω ειναι το προσωπικο μου blog και ο σκοπος της δημιουργιας του ειναι να υπαρχουν και γραπτως οι στιχοι μου..Δεν ξερω ποσοι και ποιοι ενδιαφερονται για ολα αυτα...Ξερω ομως οτι εμενα αυτο που κανω με λυτρωνει,και οσο αντεχω θα προσπαθω να βρισκω τροπο να το συνεχιζω..Ετσι κι αλλιως η καλυτερη αμοιβη για μενα απο ολο αυτο,ειναι που ξερω οτι οταν φυγω θα υπαρχει κατι απο μενα να ταξιδευει.Αρα νιωθω κερδισμενος....Dave

Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2012

Θα μπερδευτούμε

Είμαστε όλοι το ίδιο...Βολεμένα ανθρωπάκια πίσω απ`τις αλήθειες τους...

Αυτό το βράδυ ίσως να ναι κάπως διαφορετικό
αφού αντίκρυσα για πρώτη μου φορά τον εαυτό μου
ξέμεινα στα σκοτεινά να αναρωτιέμαι αν μπορώ
να παλέψω για λίγο με το μίζερο εγώ μου
Τα χρόνια μου 28 και κάτι ψιλά
και πολλές φορές μου φαίνεται πως ζω για να μετράω
πότε θα`ρθει η στιγμή που εγώ τόσο δειλά
θα δω το τέλος του δρόμου που μονάχος προχωράω
Πολλές οι αντιφάσεις και πολλές οι εκδοχές
κι ακόμα περισσότερα αυτά που ξεστομίζω
να`ξερες μονάχα λίγο πόσες είναι οι πληγές
που αντί να επουλώνονται με κάνουν και λυγίζω
Δεν θα μάθουμε ποτέ μας πόσο μοιάζουμε
λουκέτο η μοναξιά μας,μας κλείδωσε καλά μέσα στο σπίτι
την αγάπη την κρατάμε,το μίσος το μοιράζουμε
και κρύψαμε το φως απ`του κελιού μας το φεγγίτη.
Τραβιέμαι και χάνομαι,πολλές φορές,το ξέρω
μη μου το υπενθυμίζεις ρώτησε με την αιτία
όσα τραγούδια να γράψω μάλλον δεν θα καταφέρω
να σε κάνω να με νιώσεις κι ας μην έχει σημασία
Οτι νιώθουμε,οτι λέμε,οτι κάνουμε
ίσως αυτά που σιχαινόμαστε να είμαστε εμείς
αυτό που υπερισχύει από μέσα μας προβάλουμε
μα την αλήθεια δεν θα τη μάθουμε νωρίς
Θα μου πεις `` και που ξέρω εγώ αν είσαι αυτά που γράφεις
και διάλεξες με μένα να μοιράζεσαι ? ``
Δεν το ξέρεις αδερφέ μου και ποτέ σου δεν θα μάθεις
το παίζω καλλιτέχνης και σ`αφήνω να φαντάζεσαι
Κι εγώ πολλές φορές οτι βολεύει συζητάω
δεν γκρεμίστηκε ακόμα ο κακός μου εαυτός
δεν ακούω τα τραγούδια μου γιατί διπλά πονάω
στο αστείο της ζωής εγώ το παίζω σοβαρός
Γι αυτό κράτα την αλήθεια σου κρατάω την δικιά μου
υποσχέσου μου μόνο πως δεν θα τις μοιραστούμε
ετσι κι αλλιώς δεν έχω χρόνο,ξέρεις έχω τα δικά μου
ας μην το επιχειρήσουμε μπορεί να μπερδευτούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου